395px

Un Smartlap

Leon Lutterman

'n Smartlap

Hij was un moderene man en zun vrauw was ook zoiets
Ze hadde mekoar in de trein leren kenne
Hij zat tegeover hoar en ze keke noar mekoar
En ze dachte woar sou ik die nou van kenne
Hij toonde sich un echte man want hij stootte hoar es an
Sij zei bits: "wat mot het wese ?"
Moar hij dee heel gewoon, zei op un zagte toon
"mevrauw, mag ik die viva effe lese ?"

En zo is het dan gekome, want un dag in april
Hebbe zij mekoar het jawoord gecheve
Iedereen is dur geweest, 't was een heel biesonder feest
En menig gast die is durin gebleve
Hij brocht hur noar de swuite en lei dur op ut bed
Sij zei weer: "wat mot het wese ?"
Hij dee de deur op slot en zei: "ut hoogste genot
Is dat we samen nou de viva kenne lese !"

Moar ut huwelijk da bleef goed, in voor en tegenspoed
Na een joar hadde zij al een koter
Die sprong vroluk in het rond, lei zo hier en daar wat stront
Maar och, kleine meissies worde groter
Eerst een tiener, dan een twen, en daarna volwassen vrauw
Het ergste dat viel te vrese
Want toen se vier was zei sij, al opgelucht en blij:
"moa, ik ken de viva al lese !"

Moar de joaren ginge snel, piet de dood trok aan de bel
Hij was de eerste die eran most gelove
Ook al had 'ie dan geen cent, hij schreef in zun testament
"ik zal ze de groete doen daarbove"
't graf werd dichtgeleid, 't was een mooie plechtigheid
Daar stonden zijn weduwe en wese
Loop het kerkhof uns af, der stoat eregens op un graf
"hier ken ik de viva rustig lese ..."

Un Smartlap

Él era un hombre moderno y su mujer también era algo así
Se conocieron en el tren
Él estaba frente a ella y se miraban
Y ella pensaba de dónde podría conocerlo
Él se mostró como un verdadero hombre porque la tocó suavemente
Ella dijo bruscamente: '¿qué quieres?'
Pero él actuó con naturalidad, dijo en tono suave
'Señora, ¿puedo leer esa revista?'

Y así fue como sucedió, un día de abril
Se dieron el sí quiero
Todos estuvieron allí, fue una fiesta muy especial
Y muchos invitados se quedaron durante ella
Él la llevó a la cama y la acostó
Ella dijo de nuevo: '¿qué quieres?'
Él cerró la puerta con llave y dijo: 'el mayor placer
Es que ahora podamos leer la revista juntos'

Pero el matrimonio siguió bien, en la salud y en la enfermedad
Después de un año ya tenían un niño
Que saltaba feliz por ahí, dejando algo de suciedad aquí y allá
Pero, oh, las niñas pequeñas crecen
Primero una adolescente, luego una veinteañera, y luego una mujer adulta
Lo peor que se podía temer
Porque cuando tenía cuatro años, dijo, aliviada y feliz:
'Mamá, ya sé leer la revista'

Pero los años pasaron rápido, la muerte llamó a la puerta
Él fue el primero en tener que creer en ella
Aunque no tuviera un centavo, escribió en su testamento
'Les enviaré saludos desde arriba'
La tumba fue cerrada, fue una ceremonia hermosa
Allí estaban su viuda y sus hijos
Recorre el cementerio, en algún lugar en una tumba
'Aquí puedo leer la revista tranquilamente...'

Escrita por: