Chanson De Solange
Je rentrais de l'école et je traînais Boubou
Qui trépignait, pestait, jurait comme un voyou
Au milieu de la rue il me fait un caprice
Et jette son cartable dans les immondices!
Me voilà à genoux cernée par les vélos
Recherchant les cahiers, les crayons, les stylos
Répandus ça et là lorsqu'une voix aimable
Me fait lever les yeux vers un type adorable!
Comme un souffle grisant sa voix à mon oreille
Chante, fredonne et joue comme un envol d'abeilles
Je croise son regard et son regard me toise
Je suis émerveillée
Puis je reste pantoise
Moi, comme je les aime, un air intelligent
Un sourire incertain, quelques mèches d'argent
Dans une chevelure de pâtre ou de poète
Un concerto sublime éclate dans ma tête!
Son doux regard au mien s'oppose longuement
Ensorcelés tous deux par un enchantement
Boubou attend toujours, autos, vélos défilent
Et le temps, lentement
Perpétue notre idylle
Mais il me faut partir et mon coeur s'y résigne
Car mon bel inconnu du départ donne le signe
Il se lève et sa voix émue me dit en face
Votre combinaison, le saviez-vous, dépasse
Ce fut tout
Est-il près, est-il loin, est-il à Rochefort?
Je le retrouverai, car je sais qu'il existe
Bien plus que la raison, le coeur est le plus fort
A son ordre, à sa loi, personne ne résiste
Et je n'y résisterai pas
Lied Van Solange
Ik kwam terug van school en ik sleepte Boubou
Die stampvoetend, mopperend, vloekend als een schoft
Midden op de straat doet hij een capriolen
En gooit zijn schooltas in de vuilnis!
Daar lig ik op mijn knieën omringd door fietsen
Zoekend naar schriften, potloden, pennen
Verspreid hier en daar wanneer een vriendelijke stem
Me laat opkijken naar een schattige vent!
Als een verkwikkende zucht fluistert zijn stem in mijn oor
Zingt, neuriet en speelt als een zwerm bijen
Ik kruist zijn blik en zijn ogen meten me op
Ik ben betoverd
En blijf versteld staan
Ik, zoals ik ze graag zie, een slimme uitstraling
Een onzekere glimlach, een paar zilveren lokken
In een haarstijl van een herder of een dichter
Een subliem concerto barst in mijn hoofd los!
Zijn zachte blik tegenover de mijne blijft lang hangen
Beiden betoverd door een betovering
Boubou wacht nog steeds, auto’s, fietsen passeren
En de tijd, langzaam
Perpetueert onze idylle
Maar ik moet gaan en mijn hart geeft zich over
Want mijn mooie onbekende geeft het teken van vertrek
Hij staat op en zijn emotionele stem zegt me recht in de ogen
Uw combinatie, wist u dat, is ongeëvenaard
Dat was alles
Is hij dichtbij, is hij ver weg, is hij in Rochefort?
Ik zal hem terugvinden, want ik weet dat hij bestaat
Veel meer dan de rede, het hart is het sterkst
Aan zijn bevel, aan zijn wet, weerstaat niemand
En ik zal er ook niet tegen kunnen.