Rue Octavio Mey
Novembre est là
Les eaux sont grises
Le ciel chargé
La brune enlace
Le pont la feuillée
La Saône s'étire
Certains matins
Les arbres se regardent d'en haut
Les façades, le gens
Dans le reflèt de l'eau
Les bancs en bois
Les pavés noircis
Bousers d'ados
Et gens qui prient
Rue Octavio Mey
Sur le banc en bois
Près de pavés noircis
Un F, un A
C'est moi qui prie
Rue Octavio Mey
Je veux que rien ne change
Qu'à jamais ensemble, nous marchions
Et nous aimions
Rue Octavio Mey
Les bancs en bois
Les pavés noircis
Bousers d'ados
Et gens qui prient
Rue Octavio Mey
Sur le banc en bois
Près de pavés noircis
Un F, un A
C'est moi qui prie
Rue Octavio Mey
Rue Octavio Mey
November is hier
De wateren zijn grijs
De lucht is zwaar
De mist omarmt
De brug met bladeren
De Saône strekt zich uit
Sommige ochtenden
Kijken de bomen van bovenaf
De gevels, de mensen
In de weerspiegeling van het water
De houten banken
De zwartgeblakerde stenen
Tieners die hangen
En mensen die bidden
Rue Octavio Mey
Op de houten bank
Bij de zwartgeblakerde stenen
Een F, een A
Ik ben degene die bidt
Rue Octavio Mey
Ik wil dat niets verandert
Dat we voor altijd samen lopen
En van elkaar houden
Rue Octavio Mey
De houten banken
De zwartgeblakerde stenen
Tieners die hangen
En mensen die bidden
Rue Octavio Mey
Op de houten bank
Bij de zwartgeblakerde stenen
Een F, een A
Ik ben degene die bidt
Rue Octavio Mey