forja
É, eu sei que dias piores virão
Mas eu também sei que o sofrimento pode fortalecer ou destruir um homem
Só depende de como ele reage
Esquecer o que passou, focar no futuro
Pra quem veio de baixo a vida bate mais duro
Eu sei que é foda confiar, tu sabe, afinal
Aqui todos usam máscaras, ninguém é real
Sem fazer social, não confunda com desdém
Eu nunca quis ou esperei nada de ninguém
Saí do zero e pra ser sincero nem sei como
Parece um sonho quando assisto o clipe de Chronos
São bônus e ônus, derrotas, vitórias
Minhas letras são diários, nunca fiz por glória
Acho que nunca me senti maduro como agora
Pra compreender os fragmentos que compõem minha história
São quase 27, hoje eu só quero paz
Maturidade pra entender o divórcio dos meus pais
Fidelidade, nunca mais machucar quem eu amo
Seriedade pra ir até o final com os meus planos
Talvez a minha coroa tenha até razão
Eu não morri na encubadora por uma missão
Pré destinação, eu sei lá, mas é
Que eu nem sei mais quantas vidas eu salvei com o rap
Essas pancadas que me forjam, as cicatrizes mostram quem eu sou
Os sentimentos que me formam, metade ódio, metade amor!
Oscilação de momentos, como pêndulo em um cordel
Juntando os meus fragmentos constantemente entre inferno e céu
Me perdi algumas vezes e me vi sozinho
Mesmo cercado de gente me pedindo foto
Coração doendo como se tivesse espinho
Sem demonstrar a mente sempre me dizendo: Foco
Amor não é loto, eu cansei de jogar
Preciso agir com mais calma, tentar me curar
Holofotes, traumas, palmas e a porra de um palco
As vezes acho que isso tudo aqui é só um ato
Será que isso é um fato, ou escondemos culpa?
Eu tô aprendendo a pedir
Desculpa
Manter a conduta, evitar briga, enfim
Não deixar que eles despertem o pior de mim
Corrigir meus erros, não pra agradar ninguém
Me preocupar só com o que eu tenho sob o meu controle
Ser alguém melhor, por mim não por alguém
Não sofrer por ontem só aproveitar o hoje
Procurando um sentido, uma motivação
Eu sou meu coração, o que ele me torna
A vida é como uma fornalha te testando irmão
Ou ela te derrete, ou então te forja
Essas pancadas que me forjam, as cicatrizes mostram quem eu sou
Os sentimentos que me formam, metade ódio, metade amor!
Oscilação de momentos, como pêndulo em um cordel
Juntando os meus fragmentos constantemente entre inferno e céu
smeden
Ja, ik weet dat er slechtere dagen komen
Maar ik weet ook dat lijden een man kan versterken of vernietigen
Het hangt alleen af van hoe hij reageert
Vergeten wat geweest is, focussen op de toekomst
Voor wie van beneden komt, slaat het leven harder toe
Ik weet dat het kut is om te vertrouwen, jij weet het, tenslotte
Hier draagt iedereen een masker, niemand is echt
Zonder te socializen, verwissel het niet met minachting
Ik heb nooit iets van iemand gewild of verwacht
Ik begon vanaf nul en om eerlijk te zijn, weet ik niet hoe
Het lijkt een droom als ik de clip van Chronos kijk
Het zijn bonussen en lasten, nederlagen, overwinningen
Mijn teksten zijn dagboeken, ik deed het nooit voor de glorie
Ik denk dat ik me nooit zo volwassen heb gevoeld als nu
Om de fragmenten te begrijpen die mijn verhaal vormen
Bijna 27, vandaag wil ik alleen maar vrede
Volwassenheid om de scheiding van mijn ouders te begrijpen
Trouw, nooit meer iemand pijn doen die ik liefheb
Seriositeit om mijn plannen tot het einde vol te houden
Misschien heeft mijn kroon wel gelijk
Ik ben niet gestorven in de couveuse voor een missie
Voorbestemming, ik weet het niet, maar het is
Dat ik niet eens meer weet hoeveel levens ik met rap heb gered
Die klappen die me smeden, de littekens tonen wie ik ben
De gevoelens die me vormen, de helft haat, de helft liefde!
Oscillatie van momenten, als een pendel aan een touw
Mijn fragmenten constant samenvoegen tussen hel en hemel
Ik ben een paar keer verdwaald en zag mezelf alleen
Zelfs omringd door mensen die om een foto vragen
Hart dat pijn doet alsof er een doorn in zit
Zonder te tonen zegt mijn geest altijd: Focus
Liefde is geen loterij, ik ben moe van het spelen
Ik moet rustiger handelen, proberen te genezen
Schijnwerpers, trauma's, applaus en de kut van een podium
Soms denk ik dat dit alles hier gewoon een act is
Is dit een feit, of verbergen we schuld?
Ik leer om te vragen
Sorry
Mijn gedrag behouden, ruzie vermijden, eindelijk
Niet laten dat zij het slechtste in mij wakker maken
Mijn fouten corrigeren, niet om iemand te plezieren
Me alleen zorgen maken om wat ik onder controle heb
Een beter iemand zijn, voor mezelf, niet voor iemand anders
Niet lijden om gisteren, alleen genieten van vandaag
Zoekend naar een betekenis, een motivatie
Ik ben mijn hart, wat het me maakt
Het leven is als een smederij die je test, broeder
Of het smelt je, of het smeedt je
Die klappen die me smeden, de littekens tonen wie ik ben
De gevoelens die me vormen, de helft haat, de helft liefde!
Oscillatie van momenten, als een pendel aan een touw
Mijn fragmenten constant samenvoegen tussen hel en hemel