Chapter Three: The Great American Game
Dear Diary, Grandfather's creaky as his front porch
Loads his shotgun beneath the awning, spittoon restless for rain
Carpenter's chair against the whistling air
Rocking, back and forth, rocking snap shot picture -
Worth it, just like the movies
She said that he loved baseball, and James Earl Jones
Said that he's got God talking inside of his thoughts
While he's rounding those bases on his way back home
If you build it, they will come
(And baby listens to what the Lord say)
But I've been getting pretty worn, building for nearly a decade
In a perfect world
We shouldn’t have been allowed to lose sight of what it means to love wholly
I’ve got a Polaroid hanging on my wall
That a friend took of me and my angel
I remember the day like it’s something I can touch
But it’s stuck in the square between the borders of the film
And I can run my fingers over our faces
But I can’t get back to the places we were
You’ve got a pain deep in your bones, son
It compels you forward like you’re tied to a slave master’s cruel hand
And it's the same pain that drives that oppressor’s heart of stone
So you’ve grown to love the man
You keep pouring yourself out, again and again
Into legible lines through a crooked pen
Yeah, it’s painful, but it’s familiar –
So habit breeds comfort, and I don’t know what I’d do without him
So in the early morning
When you’ve fallen asleep in our home
I drift back into the memories that I’ve claimed as my own
And wonder if tonight will be a night I’ll hang on my wall
Like I did before we stopped taking photos
Out of the habit of being comfortable with not trying at all
In a perfect world
We’ll have albums labeled Seasons with chapter headings
And we’ll staple them to the cork-board that hangs at the foot of the bed
There’s longevity in a memory spilt out in pen
And if a picture is worth a thousand words then I’ve written down every one of them
I work hard, scarred
Toil through that soil for the youth I see in my friends
But these journals are moments in time
Snapshots of our lives, and in retrospect
Age is an overexposed photo that the memories can't mend
I know my sweet seductress, and her name is Depression
I wrote best beneath that demon’s destructive oppression
In those Polaroids, she drove the ink into the canvas
Like a slave beneath his master’s cruel hand
And I hated that whip, but always wondered what I’d do without it
So I grew to love the man
Oh, I wept for change!
I begged for movement and the good Lord, he answered my prayers
But you don’t know how to breathe easy when you let go of your habits
Even if your comforts left you gasping for air
Dear Time
Grandfather's as creaky as his front porch
Scent like oil in the gun barrel
Dip-can kicked over the railing
Sandpaper hands stuck behind thumb tacks on my wall
I’ve got an ache in my chest for every season I miss
And it gets worse when the snow starts to fall
There are butterflies alive in that couple’s eyes
A few years since forgotten by all
And sometimes, if the phone starts to ring
I can still hear their wings when you call
But I begged for movement and I got what I asked for
And I can picture the answer like it came yesterday
And in the land of the gods, I think that things are timeless
But we are still prone to decay
You know I still lift up hope of certain smiles in those photos for us when I pray
Time is a cruel lover, and she breaks her house apart at its bones
You know comfort is no good reason for standing still
And idle hands build nothing that you can call your own
Hoofdstuk Drie: Het Grote Amerikaanse Spel
Lieve Dagboek, Grootvader kraakt als zijn veranda
Laadt zijn shotgun onder de luifel, spuugpot onrustig voor regen
Timmermansstoel tegen de fluitende lucht
Schommelt, heen en weer, schommelt als een foto -
Het is het waard, net als in de films
Ze zei dat hij van honkbal hield, en James Earl Jones
Zei dat hij God in zijn gedachten hoort praten
Terwijl hij die honken rondt op weg naar huis
Als je het bouwt, zullen ze komen
(En baby luistert naar wat de Heer zegt)
Maar ik ben behoorlijk moe geworden, bouw al bijna een decennium
In een perfecte wereld
Zouden we niet uit het oog verloren moeten zijn wat het betekent om volledig te houden van
Ik heb een Polaroid aan mijn muur hangen
Die een vriend van me nam met mijn engel
Ik herinner me de dag alsof het iets is dat ik kan aanraken
Maar het zit vast in het vierkant tussen de randen van de film
En ik kan mijn vingers over onze gezichten laten glijden
Maar ik kan niet terug naar de plaatsen waar we waren
Je hebt een pijn diep in je botten, jongen
Het dwingt je vooruit als je vastgebonden bent aan de wrede hand van een slavendrijver
En het is dezelfde pijn die het hart van die onderdrukker aandrijft
Dus je bent gaan houden van de man
Je blijft jezelf opnieuw en opnieuw geven
In leesbare lijnen door een kromme pen
Ja, het is pijnlijk, maar het is vertrouwd -
Dus gewoonte brengt comfort, en ik weet niet wat ik zonder hem zou doen
Dus in de vroege ochtend
Wanneer je in onze thuis in slaap bent gevallen
Drijf ik terug in de herinneringen die ik als de mijne heb opgeëist
En vraag me af of vanavond een nacht zal zijn die ik aan mijn muur hang
Zoals ik deed voordat we stopten met foto's maken
Uit de gewoonte om comfortabel te zijn met helemaal niet proberen
In een perfecte wereld
Zullen we albums hebben met het label Seizoenen en hoofdstuktitels
En we zullen ze vastmaken aan het kurkbord dat aan het voeteneinde van het bed hangt
Er is duurzaamheid in een herinnering die met pen is uitgestort
En als een foto duizend woorden waard is, dan heb ik ze allemaal opgeschreven
Ik werk hard, met littekens
Zwoegen door die grond voor de jeugd die ik zie in mijn vrienden
Maar deze dagboeken zijn momenten in de tijd
Snapshots van ons leven, en in retrospectief
Leeftijd is een overbelichte foto die de herinneringen niet kan herstellen
Ik ken mijn zoete verleidster, en haar naam is Depressie
Ik schreef het beste onder die demon zijn destructieve onderdrukking
In die Polaroids, dreef ze de inkt in het canvas
Als een slaaf onder de wrede hand van zijn meester
En ik haatte die zweep, maar vroeg me altijd af wat ik zonder het zou doen
Dus groeide ik om van de man te houden
Oh, ik heb gehuild om verandering!
Ik smeekte om beweging en de goede Heer, hij verhoorde mijn gebeden
Maar je weet niet hoe je gemakkelijk kunt ademen als je je gewoontes loslaat
Zelfs als je comfort je naar adem laat happen
Lieve Tijd
Grootvader is net zo krakend als zijn veranda
Geurt als olie in de loop van het geweer
Dip-blik omver gekickt over de reling
Schuurpapier handen vastgeplakt achter duimspijkers op mijn muur
Ik heb een pijn in mijn borst voor elk seizoen dat ik mis
En het wordt erger als de sneeuw begint te vallen
Er zijn vlinders levend in die ogen van het stel
Een paar jaar sinds vergeten door iedereen
En soms, als de telefoon begint te rinkelen
Kan ik nog steeds hun vleugels horen als je belt
Maar ik smeekte om beweging en ik kreeg wat ik vroeg
En ik kan het antwoord voor me zien alsof het gisteren kwam
En in het land van de goden, denk ik dat dingen tijdloos zijn
Maar we zijn nog steeds onderhevig aan verval
Je weet dat ik nog steeds hoop op bepaalde glimlachen in die foto's voor ons als ik bid
Tijd is een wrede minnaar, en ze breekt haar huis uit elkaar tot op de botten
Je weet dat comfort geen goede reden is om stil te staan
En luie handen bouwen niets dat je je eigen kunt noemen