Úrið Mitt Er Stopp
Senn mun lengsti vetur í mínu mannaminni líða undir endalok
þÁ get ég dregið gardínurnar frá og loftað um rotið kot
Og hætt að tæma tóma vasa mína fyrir skammtímabros
Bros, bros, bros
Ég hef heyrt að hrafninn syngi dægurlög sín fegur en nokkur fugl
Og ég hef heyrt þótt að daginn lengi þá sé líf okkar stutt
Að lokum heyrði ég að það sem fellur leitar að lokum upp
Upp, upp, upp
Von er á grænna grasi – von er á grænna grasi þeim megin sem ég bý
Ég sperri þumalinn við gullinn veg og beini’ honum heim til mín
Ét eigið hold og í blóð morgunmat – mitt brauð og mitt eigið vín
Mattar perlur og villisvín, það sem að skerpir mína sýn-
Ist máninn ætla’ að tjalda öllu til á heiðskýrum himni’ í nótt
þÁ vex mér feldurinn, um skóginn á fjórum loppum læðist hljótt
Ég bera tennurnar og naga af mér þrönga ól í nætursól
Sól, sól, sól
þAð er svo einfalt að einfalda raunveruleikann
Fljóta yfir ljóta fólkið, skjótast milli heimshorna
Ég syndi yfir fjögur höf, baksund svo ég sjái
Stjörnurnar segja mér til vegar, þangað sem ég þrái
Hljóti ég vota gröf og aldrei næstu strönd ég sjái
Reyndi ég þó að sleppa við hlekkina sem að ég setti sjálfur á mig
Og það er meira virði en flest svo það fær ekkert á mig
Lærði að elska daginn þegar ég og nóttin urðum náin
Tíminn, mikill eða lítill
Úrið mitt er stopp en það er tvisvar rétt yfir sólarhringinn
Leyfðu mér að taka annan dans yfir taktana sem að hann spilar
Á heimsendi þá vil ég segjast hafa lifað
Dögunum með dögun fækkar samkvæmt sögum
Satt eða logið er ég alltof freðinn til að skilja það
Leyfðu mér að taka annan dans yfir taktana því ég vil halda í það
Að deyja, vitandi að ég hafi lifað
Mi tiempo se detiene
Senn el invierno más largo en mi memoria humana pasará a su fin
Entonces puedo abrir las cortinas y levantar el sucio abrigo
Y dejar de vaciar mi vaso vacío por un breve momento de alegría
Alegría, alegría, alegría
He escuchado que el cuervo canta sus canciones diarias más hermosas que cualquier otro pájaro
Y he escuchado que aunque el día sea largo, nuestra vida es corta
Finalmente escuché que lo que cae busca levantarse al final
Arriba, arriba, arriba
La esperanza está en la hierba verde, la esperanza está en la hierba verde del lado donde vivo
Levanto el pulgar en el camino dorado y lo guío hacia mí
Comiendo mi propia carne y sangre como desayuno - mi pan y mi propio vino
Perlas de mar y jabalíes, lo que agudiza mi visión
La luna planea acampar todo bajo el cielo nublado esta noche
Entonces mi piel crece, a través del bosque en cuatro patas se desliza silenciosamente
Muerdo y arranco de mí la densa lana en el sol de medianoche
Sol, sol, sol
Es tan fácil simplificar la realidad
Flotar sobre la gente fea, moverse rápidamente entre los rincones del mundo
Nado sobre cuatro mares, buceo para ver
Las estrellas me guían, hacia donde anhelo
Puedo encontrar mi tumba y nunca ver la próxima orilla
Intenté liberarme del lazo que yo mismo me puse
Y vale más que la mayoría, pero no me afecta
Aprendí a amar el día cuando la noche y yo nos volvimos cercanos
El tiempo, grande o pequeño
Mi tiempo se detiene pero es correcto dos veces sobre la órbita solar
Permíteme tomar otro baile sobre los ritmos que él toca
En el fin del mundo, quiero decir que he vivido
Los días disminuyen según cuentan las historias
Verdadero o falso, estoy demasiado confundido para entenderlo
Permíteme tomar otro baile sobre los ritmos porque quiero aferrarme a eso
Morir, sabiendo que he vivido