Úrið Mitt Er Stopp

Mi tiempo se detiene

Úrið Mitt Er Stopp

Senn el invierno más largo en mi memoria humana pasará a su finSenn mun lengsti vetur í mínu mannaminni líða undir endalok
Entonces puedo abrir las cortinas y levantar el sucio abrigoþÁ get ég dregið gardínurnar frá og loftað um rotið kot
Y dejar de vaciar mi vaso vacío por un breve momento de alegríaOg hætt að tæma tóma vasa mína fyrir skammtímabros
Alegría, alegría, alegríaBros, bros, bros
He escuchado que el cuervo canta sus canciones diarias más hermosas que cualquier otro pájaroÉg hef heyrt að hrafninn syngi dægurlög sín fegur en nokkur fugl
Y he escuchado que aunque el día sea largo, nuestra vida es cortaOg ég hef heyrt þótt að daginn lengi þá sé líf okkar stutt
Finalmente escuché que lo que cae busca levantarse al finalAð lokum heyrði ég að það sem fellur leitar að lokum upp
Arriba, arriba, arribaUpp, upp, upp
La esperanza está en la hierba verde, la esperanza está en la hierba verde del lado donde vivoVon er á grænna grasi – von er á grænna grasi þeim megin sem ég bý
Levanto el pulgar en el camino dorado y lo guío hacia míÉg sperri þumalinn við gullinn veg og beini’ honum heim til mín
Comiendo mi propia carne y sangre como desayuno - mi pan y mi propio vinoÉt eigið hold og í blóð morgunmat – mitt brauð og mitt eigið vín
Perlas de mar y jabalíes, lo que agudiza mi visiónMattar perlur og villisvín, það sem að skerpir mína sýn-
La luna planea acampar todo bajo el cielo nublado esta nocheIst máninn ætla’ að tjalda öllu til á heiðskýrum himni’ í nótt
Entonces mi piel crece, a través del bosque en cuatro patas se desliza silenciosamenteþÁ vex mér feldurinn, um skóginn á fjórum loppum læðist hljótt
Muerdo y arranco de mí la densa lana en el sol de medianocheÉg bera tennurnar og naga af mér þrönga ól í nætursól
Sol, sol, solSól, sól, sól

Es tan fácil simplificar la realidadþAð er svo einfalt að einfalda raunveruleikann
Flotar sobre la gente fea, moverse rápidamente entre los rincones del mundoFljóta yfir ljóta fólkið, skjótast milli heimshorna
Nado sobre cuatro mares, buceo para verÉg syndi yfir fjögur höf, baksund svo ég sjái
Las estrellas me guían, hacia donde anheloStjörnurnar segja mér til vegar, þangað sem ég þrái
Puedo encontrar mi tumba y nunca ver la próxima orillaHljóti ég vota gröf og aldrei næstu strönd ég sjái
Intenté liberarme del lazo que yo mismo me puseReyndi ég þó að sleppa við hlekkina sem að ég setti sjálfur á mig
Y vale más que la mayoría, pero no me afectaOg það er meira virði en flest svo það fær ekkert á mig
Aprendí a amar el día cuando la noche y yo nos volvimos cercanosLærði að elska daginn þegar ég og nóttin urðum náin
El tiempo, grande o pequeñoTíminn, mikill eða lítill
Mi tiempo se detiene pero es correcto dos veces sobre la órbita solarÚrið mitt er stopp en það er tvisvar rétt yfir sólarhringinn
Permíteme tomar otro baile sobre los ritmos que él tocaLeyfðu mér að taka annan dans yfir taktana sem að hann spilar
En el fin del mundo, quiero decir que he vividoÁ heimsendi þá vil ég segjast hafa lifað
Los días disminuyen según cuentan las historiasDögunum með dögun fækkar samkvæmt sögum
Verdadero o falso, estoy demasiado confundido para entenderloSatt eða logið er ég alltof freðinn til að skilja það
Permíteme tomar otro baile sobre los ritmos porque quiero aferrarme a esoLeyfðu mér að taka annan dans yfir taktana því ég vil halda í það
Morir, sabiendo que he vividoAð deyja, vitandi að ég hafi lifað