Gece Yolculuðu
Yaþlýlýk Penceresi
Kimi derin derin bir uykuda
Kimide sonsuz bir yolculukta
Yaðmur ölgün ölgün damlamakta
Gece bile sinmiþ bir kenara, sokakta
Ne düþünüyor dersin gece böyle, kara kara
Neye aðlýyor dersin geceler, kara kara
Sana mý? Bana mý? Yoksa ona mý?
Yoksa eriyip geçip giden zamanlara mý?
Yoksa birbirlerine sýrt çeviren, insanlara mý?
Biz geçeriz zaman geçer
Dünya kalmaz yerinde
Ölüm çiçektir dostum
Taze kalmaz günlerce
Ne aðlayan gece kalýr
Ne de derin uykular
Yine kendi kendine
Koþuþturur insanlar
----
Yalnýzlýk Penceresi (Özdemir Asaf)
Aralarýndan geçiyorum
Hiç kimse elele deðil
Herkes kendine dönmüþ diyorum
Bir kaçýnýn içine bakýyorum
Hiç kimse kendisiyle barýþýk deðil
Herkese kendini anlatýyorum
Kime kendini anlatsam þaþýrýyor
Kendimi kime anlatacaðým, þaþýrdým
Hiç kimse ilkin kendisine alýþýk deðil
Hiç kimse ilkin kendisiyle barýþýk deðil
Viaje nocturno
Ventana de soledad
Profundamente dormido
O en un viaje interminable
La lluvia cae suavemente
Incluso la noche se esconde en una esquina, en la calle
¿Qué estará pensando la noche así, tan sombría?
¿Por qué lloran las noches, tan sombrías?
¿Será por ti? ¿Por mí? ¿O por él/ella?
¿O será por los tiempos que se desvanecen y pasan?
¿O será por las personas que se dan la espalda unas a otras?
Nosotros pasamos, el tiempo pasa
El mundo no permanece en su lugar
La muerte es como una flor, amigo mío
No se mantiene fresca por días
La noche que llora no permanece
Ni los sueños profundos
Una vez más, por sí mismos
Las personas corren
----
Ventana de soledad (Özdemir Asaf)
Paso entre ellos
Nadie está tomado de la mano
Todos parecen estar volviendo a sí mismos
Miro dentro de algunos
Nadie está en paz consigo mismo
Les cuento a todos sobre mí mismo
Cualquiera se sorprende cuando les hablo de mí
Me pregunto a quién le contaré sobre mí mismo, me sorprendo
Nadie está acostumbrado a sí mismo primero
Nadie está en paz consigo mismo primero