Voorstad
Ver van het centrum, ver van de grachten
Aan de rand van de stad sta ik te wachten
't Is midden november, de zomer is dood
En de hemel hier boven zo hopeloos groot
De straten te breed om mezelf te verbergen
Voor de wind en de kou
Op zoek naar dwergen zoals ik
Voor mij is de voorstad te wreed
De huizen zijn hoog en zonder gordijnen
Van glas en beton, ik voel me verdwijnen
Verloren in dit perspectief zonder hoop
Nooit komt er een eind aan de straat waar ik loop
Hier tussen de flats met doorzichtige muren
Waar mensen in cellen van glas naar me turen
Nog even en dan woon ik ook in zo'n cel
De wind uit de polder, de damp uit de sloten
De vochtige stank van kanalen en goten
De mist jaagt me terug naar het hart van de stad
Naar de mensen, de warmte, mijn kamer, mijn plat
Maar de wijk is gesloopt en de huizen verdwenen
Flats in vlakten van stenen
En tussen de blokken danst gierend de wind
De voorstad rukt op en woonblokken komen
Als stenen soldaten, vertrappen de bomen
De voorstad rukt op naar het hart van de stad
En alles wordt leeg, hygienisch en glad
En niemand zal meer over woningnood klagen
Alleen onze kinderen zullen dan vragen
"Wat was dat nou eigenlijk: Oud Amsterdam?"
Suburbio
Lejos del centro, lejos de los canales
En el borde de la ciudad estoy esperando
Es mediados de noviembre, el verano está muerto
Y el cielo aquí arriba tan desesperadamente grande
Las calles son demasiado anchas para esconderme
Del viento y el frío
Buscando enanos como yo
Para mí, el suburbio es demasiado cruel
Las casas son altas y sin cortinas
De vidrio y concreto, me siento desaparecer
Perdido en esta perspectiva sin esperanza
Nunca termina la calle por la que camino
Aquí entre los edificios con muros transparentes
Donde la gente en celdas de vidrio me observa
Pronto viviré también en una de esas celdas
El viento de la polder, la humedad de los canales
El olor húmedo de los canales y alcantarillas
La niebla me empuja de vuelta al corazón de la ciudad
A la gente, al calor, a mi habitación, a mi lugar
Pero el barrio está demolido y las casas desaparecidas
Edificios en llanuras de piedra
Y entre los bloques el viento silba y baila
El suburbio avanza y los bloques de viviendas llegan
Como soldados de piedra, pisotean los árboles
El suburbio avanza hacia el corazón de la ciudad
Y todo se vuelve vacío, higiénico y liso
Y nadie volverá a quejarse de la falta de viviendas
Solo nuestros hijos preguntarán entonces
'¿Qué era realmente eso: el viejo Ámsterdam?'