Dat soort volk
Je hebt je hebt de oudste broer
Zo'n vale, kale vent
Stom als een mallemoer
Die z'n eigen naam niet kent
Die drinkt zoveel, meneer
En die is zo vaak lam
Dat 'ie zo ongeveer
Niet ene moer meer kan
Hij is volslagen maf
Maar vindt zichzelf een heer
Hij is elke avond zat
Van wijn als kattepis
En 's morgens zit 'ie mat
Te maffen in de mis
Stijf als een eiken bint
Als 'n altaarkaars zo geel
Hij stottert als een kind
En hij is ook nog scheel
Zeg nou zelf, meneer
Dat soort volk, meneer
Denkt niet na, meneer
Dat denkt niet na
Dat bidt
En dan die andere broer:
Z'n peenhaar heeft misschien
Nog nooit een kam gezien
En hij 's vals als een hoer
Al geeft 'ie de armen dan
De hemden van z'n gat
Hij is getrouwd met An
Zo'n meisje uit de stad
Nou ja een andere stad
Maar da's hem niet genoeg
Hij scharrelt heel wat af
Met actetas en das
Dophoed en winterjas
In z'n opgepoetste Daf
Hij doet graag reuze sjiek
Maar is het voor geen cent:
Nou, als je 'n stuiver bent
Speel dan niet voor een piek!
Zeg nou zelf, meneer
Dat soort volk, meneer
Leeft niet echt, meneer
Dat leeft niet echt
Dat knoeit
En dan de rest van 't stel:
De moeder die stom lacht
Of raaskalt als de hel
Daarboven dag en nacht
Besnord, bebaard, verstard
Papa's vergeeld portret
Hij stierf aan een zwak hart
Bij 'n vreemde vrouw in bed
Nu kijkt hij hoe z'n schaar
Slurpt van de koude pap
Dat gaat daar dan van schlppp
Dat gaat daar dan van schlppp
En die stokouwe vrouw
Die altijd trilt en beeft
Ze denken: sterf maar gauw
Omdat zij centen heeft
Ze zijn niet eens meer stil
Als zij wat zeggen wil
Zeg nou zelf, meneer
Dat soort volk, meneer
Praat nooit echt, meneer
Dat praat nooit echt
Dat telt
En dan en dan en dan is er nog Jan
Blij als een lentewei
En hij houdt echt van mij
Zoals ik hou van Jan
En Jan zegt vaak: ik zal
Een huis gaan bouwen, meid
Met ramen overal
En kamers, groot en wijd
Daarin ga ik met jou
Fijn wonen, zal je zien
En al is 't nog niet gauw
Het komt toch wel misschien
Want de anderen willen 't niet
De anderen willen 't niet
Die zeggen strijk en zet:
Jan is te goed voor jou:
Ze vinden mij maar net
Een kattemeppersvrouw
'k Heb nooit een kat gevild
Of 't moet lang geleden zijn
Of 'k had het niet gewild
Maar 't beest stonk naar azijn
Nou ja, ze willen 't niet
Nou ja, ze willen 't niet
Als wij elkaar soms zien
(Da's dan geen toeval hoor!)
Dan zegt Jan: Meid, misschien
Gaan wij er wel vandoor!
Dan zegt 'ie: ik loop weg
En dan heel eventjes
Heel eventjes maar hoor
Geloof ik wat hij zegt
Meneer, heel eventjes
Heel eventjes maar hoor
Want weet u, dat soort volk, meneer
Dat loopt niet weg
Dat loopt niet weg, meneer
Dat loopt niet weg
Maar 't wordt al laat, meneer
En ik moet echt naar huis
Ese tipo de gente
Tienes, tienes al hermano mayor
Un tipo pálido y calvo
Tonto como una piedra
Que ni siquiera conoce su propio nombre
Él bebe tanto, señor
Y está tan borracho a menudo
Que apenas puede
Hacer nada
Está completamente loco
Pero se considera un caballero
Cada noche está ebrio
De vino como orina de gato
Y por la mañana está tirado
Durmiendo en la misa
Rígido como un poste de roble
Tan amarillo como una vela de altar
Tartamudea como un niño
Y además está bizco
Dígame, señor
Ese tipo de gente, señor
No piensa, señor
No piensa
Reza
Y luego está el otro hermano:
Su cabello rizado quizás
Nunca haya visto un peine
Y es tan falso como una prostituta
Aunque les dé
A los pobres hasta la camisa de su espalda
Está casado con Ana
Una chica de la ciudad
Bueno, de otra ciudad
Pero eso no es suficiente para él
Anda por ahí con
Maletín y corbata
Sombrero de copa y abrigo de invierno
En su Daf pulido
Le gusta aparentar ser elegante
Pero no vale ni un centavo:
Así que si eres un penique
No finjas ser un peso
Dígame, señor
Ese tipo de gente, señor
No vive de verdad, señor
No vive de verdad
Engaña
Y luego el resto de la familia:
La madre que ríe tontamente
O delira como el infierno
Allá arriba día y noche
Con bigote, barba, petrificada
El retrato amarillento de papá
Murió de un corazón débil
Con una mujer extraña en la cama
Ahora mira cómo su tijera
Chupa la papilla fría
Eso hace schlppp
Eso hace schlppp
Y esa anciana
Que siempre tiembla y se estremece
Ellos piensan: mejor que muera pronto
Porque tiene dinero
Ni siquiera se callan
Cuando ella quiere decir algo
Dígame, señor
Ese tipo de gente, señor
Nunca habla de verdad, señor
Nunca habla de verdad
Cuenta
Y luego está Jan
Feliz como un prado en primavera
Y él realmente me ama
Como yo amo a Jan
Y Jan dice a menudo: voy a
Construir una casa, nena
Con ventanas por todas partes
Y habitaciones, grandes y amplias
Allí viviré contigo
Felicidad, ya verás
Y aunque no sea pronto
Tal vez suceda
Porque los demás no lo quieren
Los demás no lo quieren
Dicen sin dudarlo:
Jan es demasiado bueno para ti
Me consideran apenas
Una mujer malhumorada
Nunca he despellejado un gato
O tal vez fue hace mucho tiempo
O no lo quise hacer
Pero el animal olía a vinagre
Bueno, ellos no lo quieren
Bueno, ellos no lo quieren
Cuando nos vemos a veces
(¡No es casualidad, eh!)
Jan dice: Nena, tal vez
¡Nos escapemos juntos!
Él dice: me voy
Y por un momento
Solo un momento, ¿sabe?
Creo lo que dice
Señor, solo por un momento
Solo un momento, ¿sabe?
Porque ese tipo de gente, señor
No se escapa
No se escapa, señor
No se escapa
Pero ya es tarde, señor
Y debo irme a casa de verdad
Escrita por: Ernst Rudolf Van Altena / Gérard Jouannest / Jacques Brel / Jean Corti