De oudjes
De oudjes praten niet
Of hoogstens af en toe
Met stille ogentaal
Zelfs rijk zijn ze toch arm
En zonder toekomstbeeld:
Een hart voor allemaal
Hun huis geurt: witte was
Lavendel, koperpoets
En 't werkwoord van weleer
Oud zijn in Amsterdam
Is oud zijn op een dorp:
Men leeft er nauwelijks meer
Eens lachten ze te veel
En daarom sleept hun stem
Als 't over 'vroeger' gaat
Eens huilden ze te veel
En daarom parelt soms
Een traan langs hun gelaat
En als hun hand soms beeft
Is dat dan om de klok
Die oud wordt op de schouw
Die slingert: kom je mee
Slingert ja, slingert nee
Slingert: ik wacht op jou?
De oudjes dromen niet:
Hun boeken ingedut
't Harmonium op slot
De poes is ook al dood
Het zondags glaasje port
Maakt niet meer dol of zot
De oudjes zitten stil
Gerimpeld hun gebaar
Hun wereld uitgezet:
Vanaf het bed naar 't raam
Van 't bed naar de fauteuil
En van het bed naar bed
Ze gaan alleen nog uit
Voorzichtig arm in arm
Gekleed in mijmerij
Voor de begrafenis
Van wie nog ouder was
Nog lelijker dan zij
Een uur van stille rouw
Dan is daar weer de klok
Die voortklikt op de schouw
Die slingert: kom je mee
Kom je ja, kom je nee
Slingert: ik wacht op jou
De oudjes sterven niet
Eens vallen ze in slaap
En slapen al te lang
Ze klampen zich wel vast
Maar vallen doen ze toch
Al zijn ze vallensbang
Een valt de ander blijft:
Degeen die 't liefste was
't Meest of het minst in tel?
Het doet er weinig toe
Degeen die achterblijft
Is 't eerste in de hel
Soms ziet u hem wel gaan
Soms ziet u haar wel staan
Triest in een regenstraat;
Al schuif'lend door vandaag
Prevelend een zacht excuus
Dat het niet vlugger gaat
U ziet ze voor u uit
Wegvluchten voor de klok
Die voortklikt op de schouw
Die slingert: kom toch mee
Kom je ja, kom je nee
Slingert: ik wacht op jou
Die slingert: kom toch mee
Slingert ja, slingert nee
Slingert en wacht op ons
Los ancianos
Los ancianos no hablan
O a lo sumo de vez en cuando
Con un lenguaje silencioso
Aunque sean ricos, son pobres
Y sin visión de futuro:
Un corazón para todos
Su casa huele a ropa blanca
Lavanda, pulimento de cobre
Y el verbo de antaño
Ser viejo en Amsterdam
Es ser viejo en un pueblo:
Apenas se vive allí
Una vez reían demasiado
Y por eso arrastran su voz
Cuando se trata de 'antes'
Una vez lloraban demasiado
Y por eso a veces brilla
Una lágrima en sus rostros
Y si su mano tiembla a veces
¿Es por el reloj
Que envejece en la repisa?
Que oscila: ¿vienes conmigo?
Oscila sí, oscila no
Oscila: ¿te espero?
Los ancianos no sueñan:
Sus libros adormecidos
El armonio cerrado con llave
El gato también está muerto
El vaso de oporto del domingo
Ya no los vuelve locos
Los ancianos se sientan en silencio
Con gestos arrugados
Su mundo limitado:
Desde la cama a la ventana
De la cama al sillón
Y de la cama a la cama
Solo salen ahora
Cuidadosamente tomados del brazo
Vestidos en ensoñación
Para el funeral
De quien era aún más viejo
Aún más feo que ellos
Una hora de duelo silencioso
Y luego vuelve el reloj
Que sigue avanzando en la repisa
Que oscila: ¿vienes conmigo?
¿Vienes sí, vienes no
Oscila: ¿te espero?
Los ancianos no mueren
Una vez se quedan dormidos
Y duermen demasiado
Se aferran con fuerza
Pero de todas formas caen
Aunque tengan miedo de caer
Uno cae, el otro queda:
¿Quién era el más querido?
¿El más o el menos importante?
No importa mucho
Quien se queda atrás
Es el primero en el infierno
A veces los ve irse
A veces los ve parados
Tristes en una calle lluviosa;
Arrastrándose por el día de hoy
Murmurando una disculpa suave
Porque no pueden ir más rápido
Los ve salir adelante
Huyendo del reloj
Que sigue avanzando en la repisa
Que oscila: ven conmigo
¿Vienes sí, vienes no
Oscila: ¿te espero?
Que oscila: ven conmigo
Oscila sí, oscila no
Oscila y nos espera
Escrita por: Ernst Rudolf Van Altena / Gérard Jouannest / Jacques Brel / Jean Corti