Jaargetijden
Het is winter, de sneeuw valt naar beneden
Een man, een kind, een slee, het wit gevroren gras
Ze kijkt naar buiten en staart in 't verleden
Haar liefste lief, de ster van David op z'n jas
En ze weet wel dat er niemand luistert
Maar toch fluistert zij zacht zijn naam
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
't Is lente, nieuwe blaad'ren aan de bomen
Kinderen spelen, schreeuwen, lachen, kattekwaad
Maar in haar hart voelt zij de angst, ze blijven komen
Gierende remmen, stampende laarzen in de straat
En ze weet wel dat er niemand luistert
Maar haar hoop is nooit echt weggegaan
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
Het is zomer, de zon schijnt door de ramen
Een mooi terras, grote drukte op 't plein
Maar zij ziet alleen maar die vergeten namen
Gelaten wachtend op die volgepakte trein
En ze weet wel dat er niemand luistert
Zoveel jaren zijn voorbij gegaan
Toch zal ze hem ooit weer zien
Morgen misschien
Het is herfst, buiten kom je niemand tegen
De storm huilt en de wind heeft vrij spel
En zij zit weer in dat kamp, in kou en regen
Weer neemt ze afscheid, bij de poorten van de hel
En ze weet wel dat er niemand luistert
Ze schrijft zijn naam op het beslagen raam
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
Morgen misschien
't Wordt weer winter
Estaciones del año
Es invierno, la nieve cae
Un hombre, un niño, un trineo, la hierba blanca congelada
Ella mira afuera y se pierde en el pasado
Su amor más querido, la estrella de David en su abrigo
Y sabe que nadie escucha
Pero aún así susurra suavemente su nombre
Algún día lo volverá a ver
Quizás mañana
Es primavera, nuevas hojas en los árboles
Los niños juegan, gritan, ríen, hacen travesuras
Pero en su corazón siente el miedo, siguen llegando
Frenos chirriantes, botas golpeando en la calle
Y sabe que nadie escucha
Pero su esperanza nunca se ha ido realmente
Algún día lo volverá a ver
Quizás mañana
Es verano, el sol brilla a través de las ventanas
Una bonita terraza, mucho bullicio en la plaza
Pero ella solo ve esos nombres olvidados
Esperando resignada en ese tren abarrotado
Y sabe que nadie escucha
Han pasado tantos años
Aún así lo verá de nuevo algún día
Quizás mañana
Es otoño, afuera no se encuentra a nadie
La tormenta aúlla y el viento sopla libremente
Y ella está de nuevo en ese campo, en frío y lluvia
Se despide de nuevo, en las puertas del infierno
Y sabe que nadie escucha
Escribe su nombre en la ventana empañada
Algún día lo volverá a ver
Quizás mañana
Quizás mañana
Vuelve a ser invierno
Escrita por: M. Peters