Where The Quiet Devours Me Whole
Crawling through piles of shattered glass
My flesh consumes
Waiting for the fucking collapse
I'll always be clinging to death
Where the grief is a vulture that circles inside my head
It's only nothingness
Where I dissolve while I wait for the end
Wait for the end
So when I feel no relief, do I suffer for nothing?
I want to see how deep the wound goes
I want to reach past the dark where the light never gets close
I crave an emptiness that only silence can offer me
Offer me
If there's a place where the quiet devours me whole
Is it self-preservation to kill every feeling of hope?
The truth is, I'm sick of feeling sorry for myself
I'm so sick of wishing I could be anywhere else
Where the quiet devours me whole
So if I feel no relief, do I suffer for nothing?
A human effigy that just waits for the pendulum to swing
With infinite eyes
Always staring back at me
I want to see how deep the wound goes
I want to reach past the dark where the light never gets close
I crave an emptiness that only silence can offer me
I wanted death, but it won't claim me yet
I want to feed on the dirt until I just forget I exist
My flesh consumes what can't be removed
What can't be removed
Crawling through piles of shattered glass
Where the quiet devours me whole
Go!
Waar de Stilte Mij Helemaal Verslindt
Kruipend door hopen van gebroken glas
Verslindt mijn vlees
Wachtend op de verdomde ineenstorting
Ik zal altijd vasthouden aan de dood
Waar de rouw een gier is die in mijn hoofd cirkelt
Het is alleen maar nietsheid
Waar ik oplos terwijl ik wacht op het einde
Wacht op het einde
Dus wanneer ik geen verlichting voel, lijd ik dan voor niets?
Ik wil zien hoe diep de wond gaat
Ik wil voorbij de duisternis reiken waar het licht nooit dichtbij komt
Ik verlang naar een leegte die alleen stilte me kan bieden
Bied me aan
Als er een plek is waar de stilte mij helemaal verslindt
Is het zelfbehoud om elk gevoel van hoop te doden?
De waarheid is, ik ben het zat om medelijden met mezelf te hebben
Ik ben zo moe van het wensen dat ik ergens anders kon zijn
Waar de stilte mij helemaal verslindt
Dus als ik geen verlichting voel, lijd ik dan voor niets?
Een menselijke afschaduwing die gewoon wacht tot de slinger zwaait
Met oneindige ogen
Altijd terugkijkend naar mij
Ik wil zien hoe diep de wond gaat
Ik wil voorbij de duisternis reiken waar het licht nooit dichtbij komt
Ik verlang naar een leegte die alleen stilte me kan bieden
Ik wilde de dood, maar hij zal me nog niet opeisen
Ik wil me voeden met de aarde totdat ik gewoon vergeet dat ik besta
Mijn vlees verslindt wat niet verwijderd kan worden
Wat niet verwijderd kan worden
Kruipend door hopen van gebroken glas
Waar de stilte mij helemaal verslindt
Ga!