Don Blanco
O grito de "venha boi" perdeu-se na poeira dos tempos...
Os fletes já não pisam a baba dos tambeiros pelas estradas polvorentas de saudade
Nem um sincero sequer faz contraponto aos rangidos de bastos e relinchos de tropilhas
E muitos lombilhos gastos, hoje encilham cavaletes em quartos pobres de vilas, potreiros do nunca mais, pra aonde o bendito progresso apartou os gaúchos de ontem!
Garrão de potro sovado de nazarena, Um pala gasto que ajeitou de chiripá
Garrucha antiga, companheira da prateada,
Alma encordoada rumo às "criollas de allá"
Couro ponteado, frente de rastra argentina
Pança de burro a recordar um Martín Fierro
Que é realidade no banhado do Minuano
Rincão pampiano no compasso da cincerro
Teu idioma já fundiu resto de estrada
Pelas potreadas que te oferta o dia a dia,
"Criollo" antigo, desafiando "las tropillas"
És Minga Blanco, de Aceguá à Jesús María
Reencarnado aquele zaino que enforquilhas
Rompeu a soga de um poema de Aureliano,
Sonou a venta, trouxe um chasque na crineira
No hay fronteras para ser fiel hermano
Deixa que venha companheiro essa potrada
Índio minuano mete um pealo e senta as garras
Tu gineteia, eu fecho um verso campo a fora
Enquanto a espora dá o compasso pra guitarra.
Don Blanco
Oei, de "kom hier, stier" is verloren in de stof der tijden...
De wagens rijden niet meer door de slijmerige wegen van heimwee
Geen enkele oprechte maakt een tegenpunt tegen het gekraak van de hoeven en het hinniken van de kuddes
En veel versleten zadels, vandaag de dag zadel je houten stokken in arme kamers van dorpen, nooit meer weilanden, waar de gezegende vooruitgang de gaucho's van weleer heeft gescheiden!
De hoef van een afgedankte veulen, een versleten jas die hij met een chiripá heeft aangepast
Een oude revolver, maatje van het zilver,
Ziel die snaren raakt op weg naar de "criollos van allá"
Gepunt leer, voorkant van een Argentijnse rastra
Buik van een ezel die een Martín Fierro herinnert
Wat werkelijkheid is in het moeras van de Minuano
Pampas hoek in het ritme van de bel
Jouw taal heeft al de rest van de weg samengevoegd
Door de paden die de dag je biedt,
Oude "Criollo", die de "tropillas" uitdaagt
Jij bent Minga Blanco, van Aceguá naar Jesús María
Hernieuwd die schimmel die je hebt opgetild
Hij brak de touw van een gedicht van Aureliano,
De wind klonk, bracht een boodschap in de manen
Geen grenzen om een trouwe broer te zijn
Laat maar komen, maat, die veulens
Minuano-indiaan geeft een schop en zet zijn klauwen neer
Jij rijdt, ik sluit een vers buiten in het veld
Terwijl de sporen het ritme voor de gitaar geven.