Paul
Ik ken een man die nu al jaren langs het strand loopt
In eeuwige discussie met de zee
Soms staat hij stil, alsof hij luistert naar een antwoord
Voordat hij doorloopt
Knikt hij 'ja'
Of schudt van 'nee'
Hij draagt een lange stoere jas
Die is hard nodig
Om de stormen in z'n leven te doorstaan
Want net als iedereen die werkelijk iets moois maakt
Heeft hij daaronder nog z'n kinderkleren aan
Hij doet die jas pas uit als hij alleen is
(Ik kan het weten want ik gluurde door het raam)
Hij schrijft in korte broek en ruitjesbloesje
Want wie in wonderen gelooft heeft zoiets aan
Ik ken een man die met z'n hart en ziel aan het werk is
Die wat hij heeft te geven altijd geeft
Zo'n man is sterk en tegelijk heel kwetsbaar
Omdat het kind in hem het voor het zeggen heeft
Paul
Ich kenne einen Mann, der schon seit Jahren am Strand entlangläuft
In ewiger Diskussion mit dem Meer
Manchmal bleibt er stehen, als würde er auf eine Antwort hören
Bevor er weitergeht
Nickt er 'ja'
Oder schüttelt 'nein'
Er trägt einen langen, robusten Mantel
Den braucht er dringend
Um die Stürme in seinem Leben zu überstehen
Denn wie jeder, der wirklich etwas Schönes schafft
Trägt er darunter noch seine Kinderkleidung
Er zieht den Mantel erst aus, wenn er allein ist
(Ich kann es wissen, denn ich spähte durch das Fenster)
Er schreibt in kurzer Hose und kariertem Hemd
Denn wer an Wunder glaubt, trägt so etwas
Ich kenne einen Mann, der mit Herz und Seele arbeitet
Der immer gibt, was er zu geben hat
So ein Mann ist stark und gleichzeitig sehr verletzlich
Weil das Kind in ihm das Sagen hat