Ens veiem a Folegandros
Hauran quedat els fulls oberts
damunt la taula que potser
t'espera encara en un retorn incert.
El vell Kavafis i també
el teu Poeta que a l'Alguer
ens va commoure més enllà del cor.
Amb mi aprengueres de la mar,
jo amb tu el sentit de cada far
i així plegats vam ormejar un bell port
on la paraula i la passió,
els déus, uns versos i aquell cos
aixoplugaren somnis i cançons.
Ara sols queda la música, Eudald
ah, si no fos per la música, Eudald
que ens obre empares
a tantes ànsies
que omplen d'angoixa el cor.
Mira com sona la música, Eudald
encara ens queda la música Eudald
perquè ens commogui,
perquè ens uneixi,
perquè ens trasmudi enllà i més lluny,
lluny i enllà quan...
Amami Alfredo
I rodi el món...
Fa tant de fred al cor
si ens deixes sols.
I així tossuts anem sempre endavant
per por de morir-nos d'enyor i amistat
veient com l'amic se'n va...
Vivim com si no fos morint
que anem menant aquest camí
a un horitzó d'absències infinit.
Tu hi ets i em veus com vaig venint,
fes-me un recer Eudald, amic,
i encetarem el joc dels vells marins.
A Ítaca el gest pel bell retorn,
a Amalfi el full on deixar un nom
i a Ponza el lloc per viure en pau la mort.
I si cansats d'eternitat
a Folegandros fem un tast,
ja saps la plaça on hi reposa el Món...
Ah, si no fos per la música, Eudald,
mira com sona la música, Eudald,
que ens posa l'aire sota les ales
i així ens permet el vol...
Ah, que no pari la música, Eudald,
que se'ns emporti la música, Eudald,
perquè ens commogui,
perquè ens exalti,
perquè ens trasmudi enllà i més lluny,
lluny i enllà quan...
Amami Alfredo
i rodi el món...
fa tant de fred al cor
si em deixes sol...
així cansats i amarats de records,
seguim inventant-nos que hi ha un horitzó
només per oblidar la mort...
Una cançó d'enyor com una bressola
perquè t'acaroni el cor en les llargues hores.
Wir sehen uns in Folegandros
Die Blätter werden offen bleiben
auf dem Tisch, der vielleicht
noch auf deine Rückkehr wartet, ungewiss.
Der alte Kavafis und auch
dein Poet, der in Alguer
uns über das Herz hinaus berührt hat.
Mit mir hast du vom Meer gelernt,
ich mit dir den Sinn jedes Leuchtturms
und so haben wir zusammen einen schönen Hafen geschaffen,
wo das Wort und die Leidenschaft,
die Götter, ein paar Verse und dieser Körper
die Träume und Lieder beschützten.
Jetzt bleibt nur noch die Musik, Eudald,
ah, wenn es nicht die Musik wäre, Eudald,
die uns Türen öffnet
zu so vielen Sehnsüchten,
die das Herz mit Angst füllen.
Sieh, wie die Musik klingt, Eudald,
wir haben noch die Musik, Eudald,
um uns zu berühren,
um uns zu vereinen,
um uns jenseits und weiter zu verwandeln,
weit und jenseits, wenn...
Lieb mich, Alfredo,
und lass die Welt sich drehen...
Es ist so kalt im Herzen,
wenn du uns allein lässt.
Und so gehen wir stur immer weiter,
aus Angst, an Sehnsucht und Freundschaft zu sterben,
zu sehen, wie der Freund geht...
Wir leben, als ob wir nicht sterben,
wir gehen diesen Weg
zu einem Horizont unendlicher Abwesenheiten.
Du bist da und siehst, wie ich komme,
schaffe mir einen Unterschlupf, Eudald, Freund,
und wir beginnen das Spiel der alten Seefahrer.
In Ithaka die Geste für die schöne Rückkehr,
in Amalfi das Blatt, um einen Namen zu hinterlassen
und in Ponza der Ort, um in Frieden zu sterben.
Und wenn wir müde von der Ewigkeit
in Folegandros eine Kostprobe nehmen,
weißt du, der Platz, wo die Welt ruht...
Ah, wenn es nicht die Musik wäre, Eudald,
sieh, wie die Musik klingt, Eudald,
die uns die Luft unter die Flügel bringt
und uns so den Flug erlaubt...
Ah, lass die Musik nicht aufhören, Eudald,
lass uns die Musik mitnehmen, Eudald,
um uns zu berühren,
um uns zu erheben,
um uns jenseits und weiter zu verwandeln,
weit und jenseits, wenn...
Lieb mich, Alfredo,
und lass die Welt sich drehen...
es ist so kalt im Herzen,
wenn du mich allein lässt...
So müde und durchtränkt von Erinnerungen,
gehen wir weiter und erfinden, dass es einen Horizont gibt
nur um den Tod zu vergessen...
Ein Lied der Sehnsucht wie eine Wiege,
damit es dein Herz in den langen Stunden streichelt.