395px

Das Haus, das ich will

Lluís Llach

La casa que vull

La casa que vull,
que la mar la vegi
i uns arbres amb fruit
que me la festegin.

Que hi dugui un camí
lluent de rosada,
no molt lluny dels pins
que la pluja amainen.

Per si em cal repòs
que la lluna hi vingui;
i quan surti el sol
que el bon dia em digui.

Que al temps de l'estiu
níui l'oreneta
al blanc de calç ric
del porxo amb abelles.

Oint la cançó
del pagès que cava;
amb la salabror
de la marinada.

Que es guaiti ciutat
des de la finestra,
i es sentin els clams
de guerra o de festa:
per ser-hi tot prest
si arriba una gesta.

Das Haus, das ich will

Das Haus, das ich will,
wo das Meer es sieht
und Bäume mit Früchten,
die es mir feiern.

Dass ein Weg dorthin führt,
glänzend vom Tau,
nicht weit von den Kiefern,
wo der Regen mildert.

Falls ich Ruhe brauche,
möge der Mond kommen;
und wenn die Sonne aufgeht,
möge sie mir guten Tag sagen.

Dass im Sommer die Schwalbe
am weißen Kalk
von der Veranda mit Bienen
nistet.

Ich höre das Lied
vom Bauern, der gräbt;
mit dem salzigen
Hauch der Meeresbrise.

Dass die Stadt sichtbar ist
vom Fenster aus,
und man die Rufe hört
von Krieg oder Fest:
um bereit zu sein,
falls ein Heldentat kommt.

Escrita por: