Que feliç era mare
Quan estava tot sol amb la mare,
a l'hivern, a la vora del foc
d'una antiga casa catalana,
en un poble petit i polsós,
que feliç era, mare,
que feliç era jo.
I sentia bramar la tempesta,
i els pagesos fugir esverats,
botzinant perquè la tramuntana
els espolsa la closa i el blat,
que feliç era, mare,
que feliç era jo.
Quan a casa faltava una cosa,
posant-me bufanda i abric,
me n'anava corrents a buscar-la
i tornava content i arraulit,
que feliç era, mare,
que feliç era jo.
Quan estava tot sol a la cambra
i sentia els arbres cruixir
i la gent que passava esverada,
m'agafava fort al coixí,
que feliç era, mare,
que feliç era jo.
I els ocells dormien a les branques
i ja es veia el cel clarejant,
m'amagava darrera d'un arbre
i ho mirava tot, somniant,
que feliç era, mare,
que feliç era jo.
Wat was ik gelukkig, moeder
Toen ik alleen was met moeder,
' s winters, bij het vuur
van een oud Catalaans huis,
in een klein en stoffig dorp,
wat was ik gelukkig, moeder,
wat was ik gelukkig.
En ik hoorde de storm razen,
en de boeren vluchten in paniek,
ze mopperden omdat de tramuntana
hun oogst en graan in de war schudde,
wat was ik gelukkig, moeder,
wat was ik gelukkig.
Als er thuis iets ontbrak,
met sjaal en jas om,
ging ik snel op zoek
en kwam blij en opgewarmd terug,
wat was ik gelukkig, moeder,
wat was ik gelukkig.
Als ik alleen was in de kamer
en de bomen hoorde kraken
en de mensen in paniek voorbijgingen,
grijpt ik stevig het kussen vast,
wat was ik gelukkig, moeder,
wat was ik gelukkig.
En de vogels sliepen in de takken
en de lucht begon al te lichten,
ik verstopte me achter een boom
en keek alles aan, dromend,
wat was ik gelukkig, moeder,
wat was ik gelukkig.