Cygne
J'ai jamais voulu te raconter l'histoire d'un cygne pas trop bavard
D'un oiseau prisonnier du noir dont les ailes n'inspiraient plus l'espoir
Souvent je voulais t'éloigner des pensées noires d'un cygne un peu trop plaignard
D'un oiseau secouru trop tard dont les ailes servaient d'échappatoire
Alors, alors à tort, il s'usait au corps à corps
Aveuglé par l'habitude, il frôlait l'ingratitude
Alors jusqu'à l'aurore, l'oiseau cherchait du réconfort
Angoissé par ses questions, il souffrait d'abandon
J'ai longtemps vu un cygne voler à peine
Tourmenté par le règne d'opinions peu sereines
Il crut longtemps les signes des âmes en peine
Aveuglé par la haine d'obsessions malsaines
J'ai longtemps vu un cygne planer à peine
Trop hanté par les scènes d'humiliations mondaines
Il crut longtemps les signes des cœurs en peine
Envieux de son amour, ils le comblaient de haine
Vis avec toi-même sans faire de compromis, laisse-toi savourer l'ennui
Seul à seul avec toi c'est aussi comprendre l'origine du conflit
Fais preuve de résilience même s'il t'a tout pris, essaie d'éclairer l'ennemi
Pardonner ses erreurs c'est accepter l'imperfection, c'est ce qu'ils m'ont dit
Alors, alors encore, abandonne le corps à corps
Laissons l'abus d'illusion et laissons la dérision
J'ai longtemps vu un cygne voler à peine
Tourmenté par le règne d'opinions peu sereines
Il crut longtemps les signes des cœurs en peine
Envieux de son amour, ils le comblaient de haine
Je fus longtemps ce cygne volant à peine
Tourmenté par le règne d'opinions peu sereines
Je crus longtemps les signes des âmes en peine
Aveuglé par la haine d'obsessions malsaines
Je fus longtemps ce cygne planant à peine
Trop hanté par les scènes d'humiliations mondaines
Je crus longtemps les signes des cœurs en peine
Jaloux de mon amour, ils m'aimaient de haine
Zwaan
Ik heb nooit willen vertellen over het verhaal van een zwijgzame zwaan
Van een vogel gevangen in het zwart, wiens vleugels geen hoop meer brachten
Vaak wilde ik je weghouden van de donkere gedachten van een zwaan die te veel klaagde
Van een vogel te laat gered, wiens vleugels als ontsnapping dienden
Dus, dus ten onrechte, versleet hij zich in de strijd
Blind door de gewoonte, raakte hij de ondankbaarheid aan
Dus tot de dageraad zocht de vogel naar troost
Angstig door zijn vragen, leed hij aan verlatenheid
Ik heb lang een zwaan zien vliegen, nauwelijks
Getroebleerd door het rijk van onrustige meningen
Hij geloofde lang in de tekens van zielen in pijn
Blind door de haat van ongezonde obsessies
Ik heb lang een zwaan zien zweven, nauwelijks
Te veel achtervolgd door de scènes van wereldse vernederingen
Hij geloofde lang in de tekens van harten in pijn
Jaloers op zijn liefde, vulden ze hem met haat
Leef met jezelf zonder compromissen, laat je verveling smaken
Alleen met jezelf is ook begrijpen waar het conflict vandaan komt
Toon veerkracht, ook al heeft hij je alles afgenomen, probeer de vijand te verlichten
Vergeven van zijn fouten is de imperfectie accepteren, dat hebben ze me verteld
Dus, dus nogmaals, laat de strijd los
Laten we de illusie achter ons en de spot vergeten
Ik heb lang een zwaan zien vliegen, nauwelijks
Getroebleerd door het rijk van onrustige meningen
Hij geloofde lang in de tekens van harten in pijn
Jaloers op zijn liefde, vulden ze hem met haat
Ik was lang die zwaan die nauwelijks vloog
Getroebleerd door het rijk van onrustige meningen
Ik geloofde lang in de tekens van zielen in pijn
Blind door de haat van ongezonde obsessies
Ik was lang die zwaan die nauwelijks zweefde
Te veel achtervolgd door de scènes van wereldse vernederingen
Ik geloofde lang in de tekens van harten in pijn
Jaloers op mijn liefde, hielden ze van me met haat