395px

Cuando mi amado vendría

Loituma

Kun mun kultani tulisi

Kun mun kultani tulisi,
armahani asteleisi,
tuntisin ma tuon tulosta,
arvoaisin astunnasta,
jos ois vielä virstan päässä
tahikka kahen takana.
Utuna ulos menisin,
savuna pihalle saisin,
kipunoina kiiättäisin,
liekkinä lehauttaisin;
vierren vierehen menisin,
supostellen suun etehen.
Tok' mie kättä käppäjäisin,
vaikk' ois käärme kämmenellä;
tok' mie suuta suikkajaisin,
vaikk' ois surma suun edessä;
tok' mie kaulahln kapuisin,
vaikk' ois kalma kaulaluilla;
tok' mie vierehen viruisin,
vaikk' ois vierus verta täynnä.
Vaanp' ei ole kullallani,
ei ole suu suen veressä,
käet käärmehen talissa,
kaula kalman tarttumissa;
suu on rasvasta sulasta,
huulet kuin hunajameestä,
käet kultaiset, koriat,
kaula kuin kanervan varsi.

Cuando mi amado vendría

Cuando mi amado vendría,
mi querido daría un paso,
sentiría su llegada,
apreciaría su presencia,
si estuviera a una legua de distancia
o a dos detrás.
Como niebla saldría,
como humo saldría al patio,
brillaría como chispas,
flamearía como fuego;
me acercaría a su lado,
acercándome a su boca.
Aunque me mordiera la mano,
besaría su boca,
incluso si la muerte estuviera cerca;
me acercaría a su cuello,
incluso si la muerte estuviera cerca;
me acostaría a su lado,
incluso si estuviera lleno de sangre.
Pero mi amor no tiene
la boca llena de sangre,
las manos en grasa de serpiente,
el cuello tocado por la muerte;
su boca es de grasa pura,
sus labios como miel,
sus manos doradas y hermosas,
su cuello como un tallo de brezo.

Escrita por: Jörgen Elofsson