395px

Himno a Galicia

Los Tamara

Himno a Galicia

Ai esperta adourada Galicia,
Dese sono en que estás merguzada,
Do teu rico porvir a alborada,
Polo ceo enxergándose vai
Xa cantando os teus fillos te chaman,
E cos brazos, en cruz se espreguizan
Malpocados o que eles cobizan,
E un bicodos labios da nai.

Dese chan venturoso arrincado pola man do meu negro destino
Hasta mesmo soñando maxino esos campos risoños cruzar.
E correr polas hortas e prados onde leda pasou miña infancia,
Respirando a suave fragancia de xazmin, caravel, azahar.

Coido mirar esas rías serenas escumando con barco veleiros,
E cantares oir feiticeiros que en ningures tan doces oin,
Ainda creo sentir as labercas que pineiran nos aires cantando,
Canto sol vai as nubes pintando de amarelo, de lume e carmín.

Eu soñei ver na cume do pindo,
Adornados de mirto e loureiros,
Escritores, poetas, guerreiros,
Que sorrindo se daban a man.
Eran eses o fillos máis caros,
Que da patria aumentaron a gloria,
Os seus nomes nos fastos da historia,
Con diamantes grabados serán.

Acordei adourada Galicia e dos ollos chovianme as bágoas,
Quen pudiera beber nas túas aguas e os teus aires feliz respirar.
De ti lonxe querido corruncho, eu morrendo estou de amargura,
Como a froita que vai xa madura e entre as silvas o vento guindou.

Teño envidia da libre anduriña que aí chega por tódolos maios,
Teño envidia das nubes e raios que o sureste a esa terra levou.
Polos diversos paises que eu vaia ti seras miña dolce memoria
Mesmo entrar no quixera na gloria sin primeiro pasar por aí.

Sin primeiro pasar por aí, sin primeiro pasar por aí.

Himno a Galicia

Ay despierta dorada Galicia,
De ese sonido en el que estás sumergida,
De tu rico porvenir el amanecer,
Por el cielo se vislumbra
Ya cantando tus hijos te llaman,
Y con los brazos, en cruz se estiran
Maldecidos lo que ellos codician,
Y un beso de los labios de la madre.

De esa tierra venturosa arrancada por la mano de mi negro destino
Hasta incluso soñando imagino cruzar esos campos risueños.
Y correr por los huertos y prados donde alegre pasó mi infancia,
Respirando la suave fragancia de jazmín, clavel, azahar.

Creo ver esas rías serenas espumando con barcos veleros,
Y escuchar cantos hechiceros que en ningún lugar tan dulces oí.
Aún creo sentir las alondras que pían en los aires cantando,
Cuando el sol va las nubes pintando de amarillo, de fuego y carmesí.

Soñé ver en la cumbre del pindo,
Adornados de mirto y laureles,
Escritores, poetas, guerreros,
Que sonriendo se daban la mano.
Eran esos los hijos más queridos,
Que de la patria aumentaron la gloria,
Sus nombres en los fastos de la historia,
Con diamantes grabados serán.

Desperté dorada Galicia y de los ojos me caían las lágrimas,
Quién pudiera beber de tus aguas y respirar feliz tus aires.
De ti lejos querido rinconcito, estoy muriendo de amargura,
Como la fruta que ya está madura y entre las zarzas el viento meció.

Tengo envidia de la libre golondrina que allí llega por todos los mayo,
Tengo envidia de las nubes y rayos que el sureste a esa tierra llevó.
Por los diversos países que yo vaya tú serás mi dulce memoria,
Incluso entrar no quisiera en la gloria sin antes pasar por ahí.

Sin antes pasar por ahí, sin antes pasar por ahí.

Escrita por: