Derrière le brouillard (part. Grand Corps Malade)
Et dans le noir, derrière le brouillard
J'entends ce piano chanter
Chanter l'espoir, l'envie de croire
Qu'on peut tout réinventer
Alors je joins ma voix encore une fois
Pour tenir dans l'orage
Je joins ma voix encore une fois
Pour trouver le courage
Y a pas d'recette, pour supporter les épreuves
Remonter les cours des fleuves, quand les tragédies pleuvent
Y a pas de recette, pour encaisser les drames
Franchir les mers à la rame, quand le rêve te fait du charme
Y a pas de recette, quand t'en avais pas non plus
Personne ne t'avait prévenu, tu t'es battu comme t'as pu
Y a pas de recette, quand l'enfer te serre la main
Abandonner c'est humain, l'avenir c'est loin
Mais tu t'es mise à chanter, même pas par choix
Comme à chaque chute, à chaque fois, ça c'est imposé en toi
Chanter, comme un enfant surpris
Comme un instinct d'survie, comme un instant d'furie
Chanter pour accepter, exprimer
Résister, avancer, progresser, exister
Chanter comme une résilience, une délivrance
Chanter comme une évidence
Et dans le noir, derrière le brouillard
J'entends ce piano chanter
Chanter l'espoir, l'envie de croire
Qu'on peut tout réinventer
Alors je joins ma voix encore une fois
Pour tenir dans l'orage
Je joins ma voix encore une fois
Pour trouver le courage
À quel moment, tu comprends que c'est ton truc?
Que la musique revient pour te relever de chaque chute
À quel moment, tu sais qu'elle est ta boussole?
Quand la vie te punit, la musique te console
À quel moment, ce piano a chanté?
Ses accords t'ont hanté, ont choyé ta santé
À quel moment, il est ta respiration?
Et à quel moment, on en fait une chanson?
Si je me sens comme une enfant
J'ai déjà eu plusieurs vies
Je peux regarder devant
En chantant ce qu'on m'a pris
Moi aussi, j'ai connu une sorte de brouillard
Et j'ai entendu ce piano au loin
Et moi aussi, sans vraiment le prévoir
Naturellement ma voix la rejoint
On a pas du tout les mêmes histoires
Mais finalement quelques points communs
Comme un air de force oratoire
J'écris, tu chantes, le brouillard est bien loin
Et dans le noir, derrière le brouillard
J'entends ce piano chanter
Chanter l'espoir, l'envie de croire
Qu'on peut tout réinventer
Alors je joins ma voix encore une fois
Pour tenir dans l'orage
Je joins ma voix encore une fois
Pour trouver le courage
Achter de Mist (ft. Grand Corps Malade)
En in het donker, achter de mist
Hoorde ik die piano zingen
Zingen over hoop, de wens om te geloven
Dat we alles opnieuw kunnen uitvinden
Dus voeg ik mijn stem weer eens toe
Om te blijven staan in de storm
Voeg ik mijn stem weer eens toe
Om de moed te vinden
Er is geen recept, om de beproevingen te doorstaan
De stromen van rivieren te bedwingen, als de tragedies vallen
Er is geen recept, om de drama's te verwerken
De zeeën te oversteken met een peddel, als de droom je charmeert
Er is geen recept, als je er ook geen had
Niemand had je gewaarschuwd, je hebt gevochten zoals je kon
Er is geen recept, als de hel je de hand schudt
Opgeven is menselijk, de toekomst is ver weg
Maar je begon te zingen, niet eens uit keuze
Zoals bij elke val, elke keer, het kwam vanzelf in jou
Zingen, als een verrast kind
Als een overlevingsinstinct, als een moment van woede
Zingen om te accepteren, te uiten
Te weerstaan, vooruit te gaan, te groeien, te bestaan
Zingen als een veerkracht, een bevrijding
Zingen als een vanzelfsprekendheid
En in het donker, achter de mist
Hoorde ik die piano zingen
Zingen over hoop, de wens om te geloven
Dat we alles opnieuw kunnen uitvinden
Dus voeg ik mijn stem weer eens toe
Om te blijven staan in de storm
Voeg ik mijn stem weer eens toe
Om de moed te vinden
Op welk moment begrijp je dat het jouw ding is?
Dat de muziek terugkomt om je op te tillen na elke val
Op welk moment weet je dat het je kompas is?
Wanneer het leven je straft, troost de muziek je
Op welk moment heeft die piano gezongen?
Zijn akkoorden hebben je achtervolgd, hebben je gezondheid gekoesterd
Op welk moment is het je ademhaling?
En op welk moment maken we er een lied van?
Als ik me voel als een kind
Heb ik al meerdere levens gehad
Ik kan vooruit kijken
Terwijl ik zing wat men me heeft afgenomen
Ook ik heb een soort mist gekend
En ik hoorde die piano in de verte
En ook ik, zonder het echt te verwachten
Voegde mijn stem er natuurlijk bij
We hebben totaal verschillende verhalen
Maar uiteindelijk enkele overeenkomsten
Als een toon van welsprekendheid
Ik schrijf, jij zingt, de mist is ver weg
En in het donker, achter de mist
Hoorde ik die piano zingen
Zingen over hoop, de wens om te geloven
Dat we alles opnieuw kunnen uitvinden
Dus voeg ik mijn stem weer eens toe
Om te blijven staan in de storm
Voeg ik mijn stem weer eens toe
Om de moed te vinden
Escrita por: Grand Corps Malade / Mosimann