O Meu País
O meu país/ é verde e neboento
É saudoso e antergo,/ é unha terra e un chan.
O meu país/ labrego e mariñeiro
É un recuncho sin tempo/ que durme nugallán.
Q quece na lareira,/ alo na carballeira
Bota a rir.
E unha folla no vento/ alento e desalento,
O meu país.
O meu país/ tecendo a sua historia,
Muiñeira e corredoira / agocha a sua verdá
O meu país/ sauda ao mar aberto
Escoita o barlovento/ e ponse a camiñar
Cara metas sin nome/ van ringleiras de homes
E sin fin.
Tristes eidos de algures,/ vieiros para ningures,
O meu pais.
O meu país/ nas noites de invernía
Dibuxa a súa agonía/ nun vello en un rapaz.
O meu país/ de lenda e maruxias
Agarda novos días/ marchando de vagar.
Polas corgas i herdanzas
Nasce e morre unha espranza/ no porvir.
E unha folla no vento/ alento e desalento
O meu país.
Mi País
Mi país es verde y nublado
Es nostálgico y antiguo, es una tierra y un suelo.
Mi país, campesino y marinero
Es un rincón atemporal que duerme tranquilamente.
Lo que arde en la chimenea, allá en el robledal
Hace reír.
Y una hoja en el viento, aliento y desaliento,
Mi país.
Mi país tejiendo su historia,
Molino y corriente esconde su verdad.
Mi país saluda al mar abierto
Escucha el viento del norte y se pone en marcha.
Hacia metas sin nombre van filas de hombres
Sin fin.
Tristes campos de algún lugar, caminos hacia ninguna parte,
Mi país.
Mi país en las noches de invierno
Dibuja su agonía en un viejo y un joven.
Mi país de leyendas y misterios
Espera nuevos días avanzando lentamente.
Por los recuerdos y herencias
Nace y muere una esperanza en el porvenir.
Y una hoja en el viento, aliento y desaliento,
Mi país.