Cantiga de Falván
Cando quero canto, canto
cando canto canto ben(e)
non se me pon no camiño
arrodeo de ninguen(e)
Ai Amor, arrodeo de ninguen(e).
Se en Galiza traballasen
os que arrumban o diñeiro
medraria pan na artesa
e millo no cabaceiro
Ai Amor, e millo no cabaceiro.
A vida que leva o probe
e como a vida de un grilo
polo dia moita fame
pola noite moito frio
Ai Amor, pola noite moito frio.
Esta noite ha de chover
que leva cercado a lua
para uns e sinal de fame
para outros de chea e fartura
Ai Amor, para outros de chea e fartura.
Voa unha vella cantiga
entre as uces de falvan(e)
que me rouba o sentimento
e me traba como un can(e).
Ai Amor, e me traba como un can(e).
Cantiga de Falván
Cuando quiero cantar, canto
cuando canto, canto bien
no me detengo en el camino
me alejo de nadie
Ay Amor, me alejo de nadie.
Si en Galicia trabajaran
los que acumulan dinero
crecería el pan en la artesa
y el maíz en la cesta
Ay Amor, y el maíz en la cesta.
La vida que lleva el pobre
es como la vida de un grillo
durante el día mucha hambre
durante la noche mucho frío
Ay Amor, durante la noche mucho frío.
Esta noche ha de llover
que lleva rodeada a la luna
para unos es señal de hambre
para otros de abundancia y prosperidad
Ay Amor, para otros de abundancia y prosperidad.
Vuela una vieja canción
entre las luces de Falván
que me roba el sentimiento
y me atrapa como un perro
Ay Amor, y me atrapa como un perro.