Porteiras
Cantinho esquecido no tempo
Que às vezes provoca meu pranto
Carrego no meu pensamento
Aonde eu for o ar puro do campo
O velho matuto na enxada
Pra quem nada no mundo é espanto
O cheiro da terra molhada
Até na poeira o ar puro do campo
Cruzo a fronteira do asfalto pro chão
E abro as porteiras do meu coração
O leite fresco da ordenha
A lenha pro velho fogão tá num canto
Café torrado e moído na hora
Aroma do ar puro do campo
A velha casinha de pau-a-pique e sapé
Hoje é meu recanto
O riacho, a roda, o monjolo, o pilão
Que debulha a colheita do campo
Cruzo a fronteira do asfalto pro chão
E abro as porteiras do meu coração
No fim da tarde a revoada
A noite viola e violão
Modas, toadas, prosa animada
Respiro o ar puro do sertão
Porteiras
Rincón olvidado en el tiempo
Que a veces provoca mi llanto
Llevo en mi pensamiento
A donde vaya el aire puro del campo
El viejo campesino con su azada
Para quien nada en el mundo es sorpresa
El olor de la tierra mojada
Incluso en el polvo el aire puro del campo
Cruzo la frontera del asfalto al suelo
Y abro las porteras de mi corazón
La leche fresca de la ordeña
La leña para el viejo fogón está en un rincón
Café tostado y molido al momento
Aroma del aire puro del campo
La vieja casita de barro y paja
Hoy es mi refugio
El arroyo, la rueda, el pilón, el mortero
Que trilla la cosecha del campo
Cruzo la frontera del asfalto al suelo
Y abro las porteras de mi corazón
Al final de la tarde la bandada de aves
La noche con guitarra y violín
Canciones, melodías, charlas animadas
Respiro el aire puro del sertón
Escrita por: Lucas Cardoso