Ella Mi Fu Rapita Parmi Veter Le Lagrime
Ella mi fu rapita!
E quando, o ciel
Ne' brevi
Istanti prima che il mio presagio interno
Sull'orma corsa ancora mi spingesse!
Schiuso era l'uscio! E la magion deserta!
E dove ora sarà quell'angiol caro?
Colei che prima potei in questo core
Destar la fiamma di costanti affetti?
Colei si pura, al cui modesto sguardo
Quasi spinto a virtù talor me credo!
Ella mi fu rapita!
E chi l'ardiva?
Ma ne avrò, ma ne avrò vendetta
Lo chiede il pianto della mia diletta
Parmi veder le lagrime
Scorrenti da quel ciglio
Quando fra il dubbio e l'ansia
Del subito periglio
Dell'amor nostro memore
Dell'amor nostro memore
Il suo gualtier chiamò
Ned ei potea soccorrerti
Cara fanciulla amata
Ei che vorria coll'anima
Farti quaggiù beata
Ei che le sfere
Ei che le sfere agli angeli
Per te non invidiò
Zij is van mij weggenomen
Zij is van mij weggenomen!
En wanneer, o hemel
In de korte
Momenten voordat mijn innerlijke voorgevoel
Mij weer op de vlucht deed dringen!
De deur was open! En het huis verlaten!
En waar zal die lieve engel nu zijn?
Zij die eerst in dit hart
De vlam van constante genegenheid kon aanwakkeren?
Zij, zo puur, wiens bescheiden blik
Mij soms tot deugd lijkt te dwingen!
Zij is van mij weggenomen!
En wie durfde dat?
Maar ik zal het hebben, maar ik zal het hebben, wraak
Dat eist de tranen van mijn geliefde
Ik lijk de tranen te zien
Stromen van dat ooglid
Wanneer tussen de twijfel en de angst
Van het plotselinge gevaar
Van onze liefde zich herinnerend
Van onze liefde zich herinnerend
Riep hij haar naam
En hij kon je niet helpen
Lieve geliefde
Hij die met zijn ziel
Jou hier gelukkig zou willen maken
Hij die de sferen
Hij die de sferen aan de engelen
Voor jou niet benijdde