Dampen Uit Een Ondiep Graf
Dampen uit een ondiep graf
verwaaien met het bladergruis
De frisse wind streelt
en speelt met de schaduwen
Woudreuzen morren
over de troep aan hun voeten
Dampen uit een ondiep graf
verwaaien mijn geuheugen
glanzend zwart en gevleugeld
zo oud als de wereld
Langzaam
doorkruipen Braamscheuten
waar eens ogen zaten
Dampen uit een ondiep graf
stijgen naar de sparretoppen
naar waar de regen woont
En als de nacht mist brengt
proef ik de aarde in mijn mond
zo vertrouwd
Waar eens alles begon
klinken nu houten klanken
wortelgepiep en groen geruis
zo vertrouwd...
Humedeciendo desde una tumba poco profunda
Humedeciendo desde una tumba poco profunda
se dispersan con el follaje caído
El viento fresco acaricia
y juega con las sombras
Los gigantes del bosque murmuran
sobre el desorden a sus pies
Humedeciendo desde una tumba poco profunda
se desvanecen mis recuerdos
brillantes, negros y alados
tan antiguos como el mundo
Poco a poco
se arrastran los brotes de abeto
donde antes había ojos
Humedeciendo desde una tumba poco profunda
ascienden hacia las copas de los abetos
hacia donde habita la lluvia
Y cuando la noche trae niebla
pruebo la tierra en mi boca
tan familiar
Donde todo comenzó alguna vez
resuenan ahora sonidos de madera
chirridos de raíces y susurros verdes
tan familiar...