De Totem
Met een rattentand
maakte ik ruimte voor u
rits voor rits verloor ik
mijn rechterhand
Nagels krabten bloedend
een symbool van kracht door pijn
Daar rees Hij omhoog
met mijn linkerhand zich voedend
Ik beet het hout, dat
gestaag was geblakerd
(en) kleurde de krachtige Ziener
tot ik geen kaak meer had
Doffe slagen van mijn hoofd
vormden zijn heilig huis
Weet gij hoe men zal branden?
Het vuur mag nooit gedoofd
Vol lof was den Vereerden
in der tijden begin
Daar rees Hij omhoog
waar Hij huiswaarts keerde
Del Tótem
Con un diente de rata
abrí espacio para ti
cremallera a cremallera perdí
mi mano derecha
Uñas arañaron sangrando
un símbolo de fuerza a través del dolor
Allí se alzó Él
alimentándose con mi mano izquierda
Mordí la madera, que
poco a poco se había quemado
y coloreé al Vidente poderoso
hasta que ya no tuve mandíbula
Golpes sordos de mi cabeza
formaron su sagrada morada
¿Sabes cómo se arderá?
El fuego nunca debe apagarse
Lleno de alabanzas estaba el Adorado
en los albores de los tiempos
Allí se alzó Él
donde regresó a casa