Ai Timor
Lavam-se os olhos, nega-se o beijo
Do labirinto escolhe-se o mar
No cais deserto fica o desejo
Da terra quente por conquistar
Nobre soldado que vens senhor
Por sobre as asas do teu dragão
Beijas os corpos no chão queimado
Nunca terás o nosso perdão
Ai Timor
Calam-se as vozes
Dos teus avós
Ai Timor
Se outros calam
Cantemos nós
Salgas de ventres que não tiveste
Ceifando os filhos que não são teus
Nobre soldado nunca sonhaste
Ver uma espada na mão de Deus
Da cruz se faz uma lança em chamas
Que sangra o céu no sol do meio dia
Do meio dos corpos a mesma lama
Leito final onde o amor nascia
Ai Timor
Was je ogen, ontken de kus
Uit het labyrint kies je de zee
Op de verlaten kade blijft de wens
Van het warme land dat je wilt veroveren
Noble soldaat die komt, heer
Over de vleugels van je draak
Kus de lichamen op de verbrande grond
Nooit zul je onze vergeving krijgen
Ai Timor
Zwijgen de stemmen
Van je grootouders
Ai Timor
Als anderen zwijgen
Laten wij zingen
Zout uit buiken die je niet had
Oogst de kinderen die niet de jouwe zijn
Noble soldaat, je droomde nooit
Een zwaard in de hand van God te zien
Van het kruis wordt een brandende lans
Die de hemel bloedt in de zon van het middaguur
Uit de lichamen dezelfde modder
Eindbed waar de liefde geboren werd
Escrita por: João Monge, João Gil