Luar do Sertão
Não há, ó gente, ó não
Luar como esse do sertão
Não há, ó gente, ó não
Luar como esse do sertão
Oh! Que saudade do luar da minha terra
Lá na serra branquejando folhas secas pelo chão
Este luar cá da cidade tão escuro
Não tem aquela saudade do luar lá do sertão
Não há, ó gente, ó não
Luar como esse do sertão
Não há, ó gente, ó não
Luar como esse do sertão
Se a lua nasce por detrás da verde mata
Mais parece um sol de prata prateando a solidão
E a gente pega na viola que ponteia
E a canção e a lua cheia a nos nascer do coração
Não há, ó gente, ó não
Luar como esse do sertão
Não há, ó gente, ó não
Luar como esse do sertão
Coisa mais bela nesse mundo não existe
Do que ouvir-se um galo triste no sertão, que faz luar
Parece até que a alma da lua que descanta
Escondida na garganta desse galo a soluçar
Não há, ó gente, ó não
Luar como esse do sertão
Não há, ó gente, ó não
Luar como esse do sertão
Ai quem me dera se eu morresse lá na serra
Abraçado à minha terra, e dormindo de uma vez
Ser enterrado numa grota pequenina onde à tarde a sururina
Chora a sua viuvez
Não há, ó gente, ó não
Luar como esse do sertão
Não há, ó gente, ó não
Luar como esse do sertão
Maanlicht van het Platteland
Er is geen, oh mensen, oh nee
Maanlicht zoals dat van de achterlanden
Er is geen, oh mensen, oh nee
Maanlicht zoals dat van de achterlanden
Oh! Hoe ik het maanlicht van mijn land mis
Daar in de bergen, droge bladeren die wit worden op de grond
Dit maanlicht hier in de stad is zo donker
Mis je het maanlicht uit de achterlanden niet?
Er is geen, oh mensen, oh nee
Maanlicht zoals dat van de achterlanden
Er is geen, oh mensen, oh nee
Maanlicht zoals dat van de achterlanden
Als de maan achter het groene bos opkomt
Het lijkt meer op een zilveren zon die de eenzaamheid verzilvert
En we nemen de gitaar die tokkelt
En het lied en de volle maan die uit onze harten opstijgt
Er is geen, oh mensen, oh nee
Maanlicht zoals dat van de achterlanden
Er is geen, oh mensen, oh nee
Maanlicht zoals dat van de achterlanden
Er is niets mooiers in deze wereld
Dan het horen van een verdrietige haan in de achterlanden, die maanlicht maakt
Het lijkt zelfs op de ziel van de maan die decanteert
Verborgen in de keel van deze snikkende haan
Er is geen, oh mensen, oh nee
Maanlicht zoals dat van de achterlanden
Er is geen, oh mensen, oh nee
Maanlicht zoals dat van de achterlanden
Oh, ik wou dat ik daarboven in de bergen kon sterven
Mijn land omarmen en meteen slapen
Begraven worden in een kleine grot waar 's middags de sururina
Huil om je weduwschap
Er is geen, oh mensen, oh nee
Maanlicht zoals dat van de achterlanden
Er is geen, oh mensen, oh nee
Maanlicht zoals dat van de achterlanden