395px

Vaneira de Bossoroca

Luiz Marenco

Vaneira da Bossoroca

Velha vaneira baguala que estufa os foles da gaita
Riscada de unha e de taita, cheia de furo de bala
Tomando conta da sala o mesmo que lagartixa
E o chinaredo cochicha quando seu ronco se cala

Se mistura no balanço a poeira do chão batido
E os babados do vestido corcoveiam sem descanso
E o índio metido a ganso grudado a fita vermelha
Fica boqueando na orelha num jeitão de sorro manso

A fumaça do candeeiro se adelgaça e se esparrama
Perseguindo alguma dama de sorriso feiticeiro
E nunca falta um salseiro, É tradição secular
E os índios que vem mamar na garrafa do gaiteiro

Vaneira que nasceu Guacha, na caixa de uma cordeona
Mamando numa siá dona destas que escondem a graxa
Andou na pampa buenacha queimada de Sol e brasa
E quando não tinha casa, dormia dentro da caixa

Nos comércios de carreira, nos velórios e carpeta
Sobre a quincha das carretas ouvindo truco e primeira
Nos bochinchos de fronteira nunca vai faltar um taita
Pra dar um talho na gaita e deixar livre a vaneira

O próprio índio que toca esta vaneira machaça
É o sacerdote da raça nas bruxarias que invoca
Nos arrepios que provoca neste galope estendido
Nos levam ao chão batido dos ranchos da bossoroca

Vaneira de Bossoroca

Vieja vaneira baguala que hincha los fuelles de la gaita
Rayada de uña y de taita, llena de agujeros de bala
Tomando control de la sala como lagartija
Y el chinaredo susurra cuando su ronquido se calla

Se mezcla en el balance el polvo del suelo batido
Y los volados del vestido se contonean sin descanso
Y el indio haciéndose el tonto pegado a la cinta roja
Se queda boquiabierto en el oído de manera mansa

El humo del candil se adelgaza y se esparce
Persiguiendo a alguna dama con sonrisa hechicera
Y nunca falta un alboroto, es tradición secular
Y los indios que vienen a beber del frasco del gaitero

Vaneira que nació Guacha, en el fuelle de un acordeón
Chupando de una teta señora de esas que esconden la grasa
Anduvo en la pampa quemada de Sol y brasas
Y cuando no tenía casa, dormía dentro de la caja

En los comercios de carrera, en los velorios y carpas
Sobre la lona de las carretas escuchando truco y primera
En los alborotos de frontera nunca faltará un viejo
Para darle un corte a la gaita y dejar libre la vaneira

El propio indio que toca esta vaneira machaca
Es el sacerdote de la raza en las brujerías que invoca
En los escalofríos que provoca en este galope extendido
Nos llevan al suelo batido de los ranchos de Bossoroca

Escrita por: Jayme Caetano Braun / Pedro Guerra