Keliai
Taip norėjo pažvelgti į saulę
Akys užverstos į dangų,
Paskutinį kartą pažvelgti į saulę
Bet ji pasislėpė už debesų. Pasislėpė už debesų.
O mano vidus iš karščio degė,
Aš taip norėjau jį užgesint,
Aš mirdamas prašiau vandens,
Bet nenorėjot manęs atgaivint.
O kur dabar mano draugai,
Nežinau, nors kartu valgėm ir gėrėm,
Jie nuėjo savo keliais
Ir dabar einu aš vienas. Einu aš vienas.
Bet šitas kelias mano
Aš per daug toli juo nuėjau.
Juk nieko amžino nėra pasauly,
Amžini dangus tik ir kalnai,
Viskam yra juk savas metas
Ir viskas praeina savais keliais.
Bet šitas kelias yra mano
Aš per daug toli juo nuėjau,
Kad galėčiau pasukti į šalį
Arba visai grįžti atgal.
Aš negaliu pasukti į šalį
Arba visai grįžti atgal.
O mano vidus iš karščio degė,
Aš taip norėjau jį užgesint,
Aš mirdamas prašiau vandens,
Bet nenorėjot manęs atgaivint.
Caminos
Así quería mirar al sol
Los ojos cerrados hacia el cielo,
Por última vez mirar al sol
Pero se escondió tras las nubes. Se escondió tras las nubes.
Mi interior arde de calor,
Quería apagarlo de esa manera,
Muriendo pedí agua,
Pero no quisieron revivirme.
¿Y ahora dónde están mis amigos?,
No sé, aunque comíamos y bebíamos juntos,
Ellos siguieron sus caminos
Y ahora camino solo. Camino solo.
Pero este camino mío
He caminado demasiado lejos por él.
Pues nada es eterno en el mundo,
Solo el cielo y las montañas eternas,
Para todo hay su tiempo,
Y todo sigue su propio camino.
Pero este camino es mío
He caminado demasiado lejos por él,
Para poder girar hacia un lado
O regresar por completo.
No puedo girar hacia un lado
O regresar por completo.
Mi interior arde de calor,
Quería apagarlo de esa manera,
Muriendo pedí agua,
Pero no quisieron revivirme.