Min de stilte
De wind is west, da's niet zo best
Jawel, daar hebben we 't vliegtuig van half zeven
Die arme Piet, hij treft het niet
Want er kwam ook een brandweerauto langs zo even
Hij zit te werken op zijn kamer en ik weet wat hij nu doet
Hij veert omhoog en grijpt zich vast aan zijn bureau
En zegt met sidderende stem en met een hoofd zo rood als bloed
"Ach, waarom pesten die proleten me toch zo"
Ach, iedereen wordt langzaam gek van al 't kabaal
't Is voor de meeste mensen een probleem dat nijpt
Maar voor een man als Piet natuurlijk helemaal
Want Piet is dichter van zijn vak, dus u begrijpt
Piet is niet wat je noemt beroemd, Piet is niet aan de LSD
Maar bent u literair gericht
Dan kent u vast wel zijn gedicht
Met die meesterlijke regel aan het slot
Min de stilte, want de stilte is een god
Hoor weer geraas, helaas helaas
't Is de motorfiets van Robbie van de buren
Hij start weer niet, die arme Piet
Want dat zal op z'n minst wel tien minuten duren
Het is te hopen, dat hij kalm blijft, want hij maakt zich soms zo kwaad
En als Piet kwaad wordt, is er echt geen houden aan
Laatst, toen ze bezig waren met het openbreken van de straat
Heeft 'ie de hand geslagen aan de opperman
Ik was hem achterna gerend met grote spoed
Om nog te redden wat je dan nog redden kan
En ik zei: "Meneer, hier zijn twee watjes voor uw bloed
Al zijn ze eigenlijk voor de oren van mijn man"
Maar toen 't voorbij was, zei ik: "Piet
Toe, doe dat voortaan liever niet
Toe, geef ze niet op hun gezicht
Maar geef ze liever je gedicht
Met die meesterlijke regel aan het slot
Min de stilte, want de stilte is een god"
"Ach jij", zegt Piet "jij snapt dat niet
Wat weet jij af van die onmenselijke torturen"
En 't is terecht, dat Piet dat zegt
Want uiteraard heb ik veel minder te verduren
'k Hoor natuurlijk ook veel liever een adagio van Bach
Dan dat ellendige lawaai dat Piet zo haat
Maar toch: ik kan er aardig tegen, dat wil zeggen overdag
Want als het nacht wordt, dan krijg ik het vaak te kwaad
Ik lig in wanhoop aan mijn voeteneind geknield
Of zit in doodsnood op mijn kussen neergehurkt
En ik zou het allerliefste schreeuwen: "Vuile fielt"
Maar ja, Piet kan het ook niet helpen dattie snurkt
Dus daarom doe ik het maar niet
Ik wacht op 't eerste vogellied
En op 't lieve morgenlicht
Terwijl ik denk aan dat gedicht
Met die meesterlijke regel aan het slot
Min de stilte, want de stilte is een god
Min de stilte
El viento viene del oeste, no es lo mejor
Sí, ahí está el avión de las siete y media
Pobre Piet, no la está pasando bien
Porque también pasó una camioneta de bomberos hace un momento
Está trabajando en su habitación y sé lo que está haciendo ahora
Se levanta y se aferra a su escritorio
Y dice con voz temblorosa y con la cara tan roja como la sangre
'Oh, ¿por qué me molestan tanto esos proletarios?'
Oh, todos se están volviendo locos lentamente por todo el ruido
Es un problema que aprieta a la mayoría de la gente
Pero para un hombre como Piet, aún más
Porque Piet es poeta de profesión, así que entiende
Piet no es lo que se considera famoso, Piet no está en LSD
Pero si usted tiene inclinaciones literarias
Seguramente conocerá su poema
Con esa maestra línea al final
Menos el silencio, porque el silencio es un dios
Escucho de nuevo el estruendo, lamentablemente
Es la motocicleta de Robbie, el vecino
No arranca de nuevo, pobre Piet
Porque eso tomará al menos diez minutos
Esperemos que se mantenga tranquilo, porque a veces se enoja tanto
Y cuando Piet se enoja, no hay forma de detenerlo
La última vez, cuando estaban abriendo la calle
Le dio un golpe al capataz
Corrí detrás de él con gran rapidez
Para salvar lo que aún se podía salvar
Y le dije: 'Señor, aquí tiene dos algodones para su sangre
Aunque en realidad son para los oídos de mi esposo'
Pero cuando todo terminó, le dije: 'Piet
Por favor, no hagas eso de nuevo
Por favor, no los golpees en la cara
Mejor dales tu poema
Con esa maestra línea al final
Menos el silencio, porque el silencio es un dios'
'Oh tú', dice Piet, 'tú no entiendes
¿Qué sabes tú de esas torturas inhumanas?'
Y tiene razón, Piet lo dice
Por supuesto, yo tengo mucho menos que soportar
Por supuesto prefiero escuchar un adagio de Bach
Que ese ruido miserable que tanto odia Piet
Pero aún así: puedo soportarlo, es decir, durante el día
Porque cuando llega la noche, a menudo me pongo mal
Me encuentro desesperado de rodillas al pie de la cama
O sentado en mi almohada al borde de la desesperación
Y lo que más quisiera es gritar: 'Maldito bribón'
Pero bueno, Piet tampoco puede evitar roncar
Así que mejor no lo hago
Espero el primer canto de los pájaros
Y la dulce luz de la mañana
Mientras pienso en ese poema
Con esa maestra línea al final
Menos el silencio, porque el silencio es un dios