395px

Ningún En Palabras

Lyfordeath

Nullius In Verba

Somos as sementes levadas pelo vento
As mentes dementes, embriagadas no tempo
Somos restos mortais de eternos antepassados
Pulsantes desiguais em nós embrenhados

Sente o remanescente, que nos impele
O poder subjacente, a lacerar a pele

Insurgentes, não crentes, somos os deuses
Perdidos, pedintes, seduzimos as nossas cruzes
Para o abismo paradoxal, a eternidade inconsciente
Desprovidos do racional, seremos nova semente

Continuamos a ocupar o vazio
Aos deuses ainda rogamos por uma rota neste rio
Afunda-te no teu ser, concebe o teu próprio universo
Não te deixes desvanecer, revela-te da ambiguidade imersa

Apenas fita o teu reflexo
Qual o teu pesar?
Reconheces o vulto anexo?
Ou não és quem te devolve o olhar?

Os deuses aos quais rogamos
As vitimas do próprio medo
Os deuses nos quais cremos
Somos os únicos com mão neste fado

Ningún En Palabras

Somos las semillas llevadas por el viento
Las mentes dementes, embriagadas en el tiempo
Somos restos mortales de eternos antepasados
Pulsantes desiguales en nosotros enredados

Siente el remanente, que nos impulsa
El poder subyacente, desgarrando la piel

Insurgentes, no creyentes, somos los dioses
Perdidos, mendigos, seducimos nuestras cruces
Hacia el abismo paradójico, la eternidad inconsciente
Desprovistos de lo racional, seremos nueva semilla

Seguimos ocupando el vacío
Aún rogamos a los dioses por una ruta en este río
Sumérgete en tu ser, concibe tu propio universo
No te dejes desvanecer, revela-te de la ambigüedad inmersa

Solo mira tu reflejo
¿Cuál es tu pesar?
¿Reconoces la figura adjunta?
¿O no eres tú quien te devuelve la mirada?

Los dioses a los que rogamos
Las víctimas de su propio miedo
Los dioses en los que creemos
Somos los únicos con mano en este destino

Escrita por: