The Glacial Thule
In the snow on a frosty night I hurry, until the dawn arrives
Through the winter blizzard that cuts me with its steel cold hand.
I silently follow the animal tracks in silence, so long that strength in me survives,
I don't feel weak because you with me stand
It fills me, my thoughts and my feelings from birth,
Ice cold water hid from the rest of the world this paradise
I follow the cold of sleepin, grave fronzen earth
Towards that one day wakes it up with the memory of eternal ice
The source of a tragedy - Northern storm evisions
It fills blue eyes with sorrow sight,
of the most farthest, hidden insidious visions
Thule, frozen in the Arctic Night.
The blink of awakening is sheltered within sensations,
From useless views, from vain doubts, from vanities of human art.
Covered with the shell of ice charmed against low aspirations
Hidden in the depths of my hear
In the Split between the worlds, in the twilight of existencer of our selves
(where the children of the winter greet their chieftan)
In his unassailable fortress on the other side of the pole
the chieftain await his moment
(There where banners fly in ice blast)
Where the mysteries are tied together, streams the energy of vril
(Where the brave hearts sing song to the dawn!)
Souls of Heroes in great aspirations
unite reality and legend
Thule, frozen in the Arctic Night -
From useless views
From mean yearnings
From human vanities sheltered ...
The God of the Storm laughs, waiting for fight!
Charmed by ashes of cosmos
In the darkness and the cold, Thule,
The guardian of the spear stronghold
Triumphal hymns are ready, waiting for the death of the vilest of mankind
The symbolf of immortal values wich i have withing my mind
The sight of blue eyes, confronting the world from the west to the east
My conscience rises above the ugliness of human beast,
Theorasology!
De Glaciale Thule
In de sneeuw op een koude nacht haast ik me, tot de dageraad verschijnt
Door de winterstorm die me snijdt met zijn ijskoude hand.
Ik volg stil de sporen van dieren in stilte, zo lang dat mijn kracht overleeft,
Ik voel me niet zwak omdat jij naast me staat.
Het vult me, mijn gedachten en mijn gevoelens vanaf de geboorte,
IJskoud water verborgen voor de rest van de wereld, dit paradijs.
Ik volg de kou van de slapende, bevroren aarde,
Naar die ene dag die het wakker maakt met de herinnering aan eeuwige ijs.
De bron van een tragedie - Noordelijke stormvisioenen
Het vult blauwe ogen met treurige blikken,
vanaf de verste, verborgen, verraderlijke visioenen.
Thule, bevroren in de Arctische Nacht.
De knipoog van ontwaken is beschut binnen sensaties,
Van nutteloze blikken, van ijdele twijfels, van de ijdelheid van menselijke kunst.
Bedekt met de schil van ijs, betoverd tegen lage aspiraties,
Verborgen in de diepten van mijn hart.
In de splitsing tussen de werelden, in de schemering van ons bestaan,
(waar de kinderen van de winter hun opperhoofd begroeten)
In zijn onneembare vesting aan de andere kant van de pool
wacht de opperhoofd op zijn moment
(Daar waar banieren wapperen in de ijzige wind)
Waar de mysteries samenkomen, stroomt de energie van vril
(Waar de dappere harten een lied zingen voor de dageraad!)
Zielen van helden met grote aspiraties
verenigen werkelijkheid en legende.
Thule, bevroren in de Arctische Nacht -
Van nutteloze blikken
Van gemene verlangens
Van menselijke ijdelheid beschut ...
De God van de Storm lacht, wachtend op de strijd!
Betoverd door de as van het heelal
In de duisternis en de kou, Thule,
De bewaker van de speerburcht
Triomfantelijke hymnes zijn klaar, wachtend op de dood van de gemeenste van de mensheid.
Het symbool van onsterfelijke waarden die ik in mijn geest heb,
De aanblik van blauwe ogen, die de wereld van west naar oost confronteren.
Mijn geweten stijgt boven de lelijkheid van het menselijke beest,
Theorasologie!