My Native Land
My Native Land starts there
Where lands disappear in lunar shades
Where the breath of winter leaves the forest in snow
Where frozen dreams dissolve in the horizon
Free ranges whisper their answer
Where I can't find rest
With the hands turned upwards, to where I meet the sunrise
Should I see the Sun, I'll wake up with the dawn
Where wolf packs roam in dark forests
Where gray furs abound in the shadows
Where their growl fall from their hungry hooks to the ground
Where their frightening songs rush to the Moon
Where the Hammering Heart beats against the anvil of the chest
When I end up alone in the Rus' forest
When Rus' sings her song
And I answer with the chant of war!
With my native side, I blissfully I breathe
The ringing of spring leaves and the murmur of rivers
Thunderstorms, over autumn earth
With a pure Russian soul that is whiter than snow
Songs of birds at dawn, the sadness of quiet lakes
The kingdom of dark forests and unfathomable heights
Never to swallow, how a thief stole from us
So that we'd forget forever why we were born
The Fatherland, the Mother of the cherished Russia
Kept in its original purity
In the depths of blue eyes (I swear loyalty to them!)
In white skin and in light hair beauty!
I see my Fatherland in the faces of my relatives
In a strong will and in pure impulses of the soul
In the proud death of all those who did not betray theirs
In the pain of those who continued to fight and live
In the Faith of those who have remained in the ranks forever
Who, clenching his teeth, fell into the bloody snow
Who did not flinch in the last deadly battle
Who fought and became higher than human
The white Race is in our veins a bulwark
The Kingdom of the Aryans in the Spirit that longs for war
My Fatherland is in the Sun that warms generously
And in the glow of the stars, where we will stay
Under the water, frozen in a translucent dream
In an ice tomb in the abyss of worlds
Hidden in our blood, like wisdom from the outside
That will fill our minds with the breath of the ages
In the crypt of the stars, the shadows of the Fathers lurked
That we are fed with anger more and more strongly
And I believe - in the fire of funeral pyres
My Homeland will meet its Sons
Mijn Vaderland
Mijn Vaderland begint daar
Waar landen verdwijnen in maanachtige schaduwen
Waar de adem van de winter het bos in sneeuw achterlaat
Waar bevroren dromen oplossen in de horizon
Vrije weiden fluisteren hun antwoord
Waar ik geen rust kan vinden
Met de handen omhoog, naar waar ik de zonsopgang ontmoet
Als ik de Zon zie, word ik wakker met de dageraad
Waar wolvenroedels rondzwerven in donkere bossen
Waar grijze vachten in de schaduwen overvloedig zijn
Waar hun gegrom van hongerige haken op de grond valt
Waar hun angstaanjagende liederen naar de Maan razen
Waar het Hamerslag Hart tegen het aambeeld van de borst klopt
Wanneer ik alleen eindig in het Rus' bos
Wanneer Rus' haar lied zingt
En ik antwoord met het oorlogsgezang!
Met mijn inheemse kant adem ik gelukkig in
De klank van lentebladeren en het geruis van rivieren
Onweersbuien, boven de herfstgrond
Met een pure Russische ziel die witter is dan sneeuw
Liederen van vogels bij dageraad, de droefheid van stille meren
Het koninkrijk van donkere bossen en ondoorgrondelijke hoogtes
Nooit te verteren, hoe een dief ons beroofde
Zodat we voor altijd zouden vergeten waarom we geboren zijn
Het Vaderland, de Moeder van het geliefde Rusland
Behouden in zijn oorspronkelijke puurheid
In de diepten van blauwe ogen (ik zweer trouw aan hen!)
In witte huid en in de schoonheid van licht haar!
Ik zie mijn Vaderland in de gezichten van mijn verwanten
In een sterke wil en in pure impulsen van de ziel
In de trotse dood van allen die hun niet verraden hebben
In de pijn van degenen die bleven vechten en leven
In het Geloof van degenen die voor altijd in de rangen zijn gebleven
Die, met tanden op elkaar, in de bloederige sneeuw vielen
Die niet terugdeinsden in de laatste dodelijke strijd
Die vochten en hoger werden dan menselijk
Het witte Ras is in onze aderen een bolwerk
Het Koninkrijk van de Ariërs in de Geest die naar oorlog verlangt
Mijn Vaderland is in de Zon die genereus verwarmt
En in de gloed van de sterren, waar we zullen blijven
Onder het water, bevroren in een doorschijnende droom
In een ijzige tombe in de afgrond van werelden
Verborgen in ons bloed, als wijsheid van buitenaf
Die onze geesten zal vullen met de adem van de eeuwen
In de crypte van de sterren loerden de schaduwen van de Vaders
Die we steeds sterker met woede voeden
En ik geloof - in het vuur van de brandstapels
Zal mijn Vaderland zijn Zonen ontmoeten