395px

Krakauer Spleen

Maanam

Krakowski Spleen

Chmury wiszą nad miastem
Ciemno i wstać nie mogę
Naciągam głębiej kołdrę
Znikam kulę się w sobie
Powietrze lepkie i gęste
Wilgoć osiada na twarzach
Ptak smętnie siedzi na drzewie
Leniwie pióra wygładza

Poranek przechodzi w południe
Bezwładnie mijają godziny
Czasem zabrzęczy mucha
W sidłach pajęczyny
A słońce wysoko, wysoko
Świeci pilotom w oczy
Rozgrzewa niestrudzenie
Zimne, niebieskie przestrzenie

Czekam na wiatr co rozgoni
Ciemne skłębione zasłony
Stanę wtedy na raz
Ze słońcem twarzą w twarz
Czekam na wiatr co rozgoni
Ciemne skłębione zasłony
Stanę wtedy na raz
Ze słońcem twarzą w twarz

Ulice mgłami spowite
Toną w ślepych kałużach
Przez okno patrzę znużona
Z tęsknotą myślę o burzy
A słońce wysoko, wysoko
Świeci pilotom w oczy
Rozgrzewa niestrudzenie
Zimne, niebieskie przestrzenie

Czekam na wiatr co rozgoni
Ciemne skłębione zasłony
Stanę wtedy na raz
Ze słońcem twarzą w twarz
Czekam na wiatr co rozgoni
Ciemne skłębione zasłony
Stanę wtedy na raz
Ze słońcem twarzą w twarz

Krakauer Spleen

Wolken hängen über der Stadt
Dunkel und ich kann nicht aufstehen
Ich ziehe die Decke tiefer
Verschwinde, ziehe mich in mich zurück
Die Luft ist klebrig und dicht
Feuchtigkeit setzt sich auf den Gesichtern ab
Ein Vogel sitzt traurig auf dem Baum
Faul streicht er seine Federn glatt

Der Morgen geht in den Mittag über
Die Stunden vergehen schwerfällig
Manchmal summt eine Fliege
In den Fängen des Spinnennetzes
Und die Sonne hoch, hoch
Blendet den Piloten in die Augen
Erwärmt unermüdlich
Die kalten, blauen Weiten

Ich warte auf den Wind, der vertreibt
Dunkle, verworrene Vorhänge
Dann stehe ich einmal da
Mit der Sonne von Angesicht zu Angesicht
Ich warte auf den Wind, der vertreibt
Dunkle, verworrene Vorhänge
Dann stehe ich einmal da
Mit der Sonne von Angesicht zu Angesicht

Die Straßen in Nebel gehüllt
Versinken in blinden Pfützen
Durch das Fenster schaue ich müde
Sehnsüchtig denke ich an den Sturm
Und die Sonne hoch, hoch
Blendet den Piloten in die Augen
Erwärmt unermüdlich
Die kalten, blauen Weiten

Ich warte auf den Wind, der vertreibt
Dunkle, verworrene Vorhänge
Dann stehe ich einmal da
Mit der Sonne von Angesicht zu Angesicht
Ich warte auf den Wind, der vertreibt
Dunkle, verworrene Vorhänge
Dann stehe ich einmal da
Mit der Sonne von Angesicht zu Angesicht

Escrita por: Marek Jackowski, Kora, Mikolaj Trybulec