Vogels uit het Zuiden
De groep is uiteen gevallen
opstijgend uit het bomenbos
uit de leegte die achterbleef
aan het einde van jouw verdoemenis
de vleugels openen wonden
in de grijze schemering
en temmen de agonie
die de dag in het donker dompelt
ze overschaduwen de oever
en het groen van het veld
en passeren de schuur
waar de zon zich had neergelaten
in de druppels van de dauw
maanachtig en wankel
verfrissen de vermoeidheid
en slapen een moment
Vogels uit het zuiden
groep van losse vleugels
brengen melodieën
om voor de meisjes te zingen
in nachten van pelgrimage
in nachten van pelgrimage
in de fladdering van de dageraad
schommelt mijn verdriet
de lucht, ongebonden
breekt blauw in het water
en de vogels worden wakker
in de dromen van een boer
en geven zich over in het zuiden
van de kou die de nacht bracht
het is tijd om te vertrekken
en de kleur aan de horizon
versterkt het afscheid
en het borrelen van de bron
de vleugels openen wonden
in het stof kalmeert de zon
in een onrustige beweging
die mijn ziel verfrist
vogels uit het zuiden
groep van losse vleugels
brengen melodieën
om voor de meisjes te zingen
in nachten van pelgrimage
in nachten van pelgrimage