Uitschot
Uit naam van land en meerderheid
Uitschot wordt de les gelezen
Hun verrotte plaats gewezen
Verplicht tot werk en dankbaarheid
Deze ballast, die de beschaving remt
Leeft nog steeds dankzij de wet die ze met voeten treedt
Zonder regels, vloeide het bloed allang
Met zoveel angst, is geweld nooit ver weg
Waarop wacht men, wat belet ze, wat belet ze toch?!
Het uur der wrake komt nog wel
Niet spontaan, maar op bevel
Om eigenrichting te voorkomen
Vervult de staat de zoete dromen
Kansloos valt de minderheid
Het was een ongelijke strijd
Een overwinning zonder glorie
Knaagt aan de tevredenheid
Want het uitschot, het was een godsgeschenk
Wat moet een arme, zwakke, lafaard zonder hen
Zonder brenger van schuld en zonde
Alleen en naakt, nog verloren in het paradijs
Desperdicio
En nombre de la tierra y la mayoría
A los desperdicios se les da una lección
Se les señala su lugar podrido
Obligados al trabajo y a la gratitud
Esta carga que frena la civilización
Aún vive gracias a la ley que pisotean
Sin reglas, la sangre habría corrido hace tiempo
Con tanto miedo, la violencia nunca está lejos
¿Qué están esperando, qué les impide, qué les impide?!
La hora de la venganza llegará
No de forma espontánea, sino por orden
Para evitar la justicia por mano propia
El estado cumple los dulces sueños
La minoría cae sin esperanza
Fue una batalla desigual
Una victoria sin gloria
Roe la satisfacción
Porque los desperdicios, fueron un regalo divino
¿Qué haría un pobre, débil, cobarde sin ellos?
Sin el portador de culpa y pecado
Solo y desnudo, aún perdido en el paraíso