Strövtåg I Hembygden
Det är skimmer i molnen och glitter i sjön,
Det är ljus över stränder och näs
Och omkring står den härliga skogen grön
Bakom ängarnas gungande gräs.
Och med sommar och skönhet och skogsvindsackord
Står min hembygd och hälsar mig glad,
Var mig hälsad! - men var är min faders gård,
Det är tomt bakom lönnarnas rad.
Det är tomt, det är bänt, det är härjat och kalt,
Där den låg, ligger berghällen bar,
Men däröver går minnet med vinden svalt,
Och det minnet är allt som är kvar.
Och det är som jag såge en gavel stå vit
Och ett fönster stå öppet däri,
Som piano det ljöd och en munter bit
Av en visa med käck melodi.
Och det är som det vore min faders röst,
När han ännu var lycklig och ung,
Innan sången blev tyst i hans dödssjuka bröst
Och hans levnad blev sorgsen och tung.
Det är tomt, det är bränt, jag vill lägga mig ned
Invin sjön för att höra has tal
Om det gamla, som gått, medan tiden led,
Om det gamla i alsterns dal.
Och sit sorgsna och sorlande svar han slår,
Men så svagt som det blott vore drömt:
"det är kastat för vind sedan tjugu år,
Det är dött och begravet och glömt.
Där du kära gestalter och syner minns,
Där står tomheten öde och kal,
Och min eviga vagssång är allt som finns
Av det gamla i alsterns dal.
Zwerftocht in de Geboortegrond
Er is glans in de wolken en glinster in het meer,
Er is licht over stranden en landtongen hier.
En om me heen staat het prachtige groen van het bos,
Achter het wiegende gras van de weiden, zo los.
En met zomer en schoonheid en de akkoorden van de wind,
Staat mijn geboortegrond en begroet me zo blij,
Wees welkom! - maar waar is de boerderij van mijn vader,
Het is leeg achter de rijen van de esdoorns, oh my.
Het is leeg, het is verbrand, het is verwoest en kaal,
Waar het lag, ligt de rots bloot en schraal,
Maar daarboven gaat de herinnering met de koele wind,
En die herinnering is alles wat er nog is, zo bemind.
En het is alsof ik een gevel zie staan, zo wit,
En een raam dat openstaat, zo verhit,
Als een piano klonk het en een vrolijk stuk,
Van een lied met een opgewekte melodie, zo druk.
En het is alsof het de stem van mijn vader was,
Toen hij nog gelukkig en jong was, zo vol van pas,
Voordat het lied verstomde in zijn stervende borst,
En zijn leven werd treurig en zwaar, zo vol van dorst.
Het is leeg, het is verbrand, ik wil me neerleggen,
In het meer om zijn woorden te horen, zo te zeggen,
Over het oude, dat voorbij is, terwijl de tijd verging,
Over het oude in de vallei van de kunst, zo met een zingt.
En zijn treurige en rimpelende antwoord weerklinkt,
Maar zo zwak als het slechts een droom is, zo zinkt:
"Het is weggegooid door de wind sinds twintig jaar,
Het is dood en begraven en vergeten, zo zwaar.
Daar waar je lieve gestalten en beelden herinnert,
Daar staat de leegte, verlaten en kil,
En mijn eeuwige wiegelied is alles wat er is,
Van het oude in de vallei van de kunst, zo stil."