Duemilaminuti
Ti chiamerei anche se non prende
Ti cercherei dove non si vede
Dovesse rimanermi niente
Non importa se fa male
A piedi scalzi sulla neve
Non ho paura di cadere
Pensavo di poter guarire il tuo cuore da tutte le voci che senti
Però il risultato non cambia nemmeno se cambi gli addendi
Pensavo di poter usare la voce ma dentro di me ora la voce non c’è
Ed ho usato duemila minuti per capire di me in fondo cosa pensi
Ho trovato solo la rabbia forse siamo troppo diversi
Ho capito che non era amore ma soltanto un gioco che avevi creato per me
E dimmi se c’è stato amore tra quelle parole
E poi dammi duemila minuti anzi duemila ore
Tu che senza volerlo mi hai insegnato a respirare
Poi sei scappato ed hai rubato tutta la mia voce
Tutta la mia voce
Io mi ricordo quando ritornavi a casa stanco
E sotterravi i tuoi problemi dentro fiumi d’alcool
E ogni volta mi dicevi che la colpa era la mia
Non ti importava di distruggere i nostri momenti
Lividi sopra il mio corpo erano solo i segni
Che quel male che ti porti non andrà più via
Pensavo di poter guardare le cose da un punto di vista diverso
Però il tuo riflesso non cambia
Non entri mai nel mio universo
Pensavo di poter usare la voce ma dentro di me ora la voce non c’è
Ed ho usato duemila minuti per capire che in fondo tu eri diverso
Cercassi nel buio le ombre
O l’aria nel mare blu intenso
Ho capito che non era amore ma soltanto un posto che avevi creato per me
E dimmi se c’è stato amore tra quelle parole
E poi dammi duemila minuti anzi duemila ore
Tu che senza volerlo mi hai insegnato a respirare
Poi sei scappato ed hai rubato tutta la mia voce
Tutta la mia voce
Ma dimmi se c’è stato amore tra quelle parole (tra quelle parole)
E poi dammi duemila minuti anzi duemila ore (anzi duemila ore)
Tu che senza volerlo mi hai insegnato a respirare
Poi sei scappato ed hai rubato tutta la mia voce
Tutta la mia voce
Twee Duizend Minuten
Ik zou je bellen, ook al heb je geen bereik
Ik zou je zoeken, waar je niet te zien bent
Als er niets meer overblijft voor mij
Maakt niet uit of het pijn doet
Blootsvoets in de sneeuw
Ben ik niet bang om te vallen
Ik dacht dat ik je hart kon genezen van alle stemmen die je hoort
Maar het resultaat verandert niet, zelfs niet als je de getallen verandert
Ik dacht dat ik mijn stem kon gebruiken, maar van binnen is er nu geen stem meer
En ik heb tweeduizend minuten gebruikt om te begrijpen wat jij van mij denkt
Ik vond alleen maar woede, misschien zijn we te verschillend
Ik begreep dat het geen liefde was, maar slechts een spel dat je voor mij had gemaakt
En vertel me of er liefde was tussen die woorden
En geef me dan tweeduizend minuten, nee, tweeduizend uren
Jij die me zonder het te willen leerde ademen
Toen ben je weggerend en heb je al mijn stem gestolen
Al mijn stem
Ik herinner me nog dat je moe thuis kwam
En je begroef je problemen in rivieren van alcohol
En elke keer zei je dat de schuld bij mij lag
Het maakte je niet uit om onze momenten te vernietigen
Blauwe plekken op mijn lichaam waren slechts de tekenen
Dat die pijn die je met je meedraagt nooit meer weg zal gaan
Ik dacht dat ik de dingen vanuit een ander perspectief kon bekijken
Maar je reflectie verandert niet
Je komt nooit in mijn universum
Ik dacht dat ik mijn stem kon gebruiken, maar van binnen is er nu geen stem meer
En ik heb tweeduizend minuten gebruikt om te begrijpen dat jij in wezen anders was
Zoekend in de duisternis naar schaduwen
Of de lucht in de diepblauwe zee
Ik begreep dat het geen liefde was, maar slechts een plek die je voor mij had gemaakt
En vertel me of er liefde was tussen die woorden
En geef me dan tweeduizend minuten, nee, tweeduizend uren
Jij die me zonder het te willen leerde ademen
Toen ben je weggerend en heb je al mijn stem gestolen
Al mijn stem
Maar vertel me of er liefde was tussen die woorden (tussen die woorden)
En geef me dan tweeduizend minuten, nee, tweeduizend uren (nee, tweeduizend uren)
Jij die me zonder het te willen leerde ademen
Toen ben je weggerend en heb je al mijn stem gestolen
Al mijn stem