Messzi Hajnal
Sötét fellegek felettem az égen,
Sötét árnyak mögöttem az úton,
Csendes helyen a magányra vágyva,
Sûrû ködben a Halált találtam.
Rombadõlt sírok közt fáradtan állva,
Életért harcolva, a hajnalra várva,
Érzem, hogy gyûlnek a véremre várva,
Rég halott Emberek nyugvást nem találva.
Vaskaput behúzva, síromat bezárva,
Állok a semmiben, a hajnalra várva!
Nem érzem, nem érzem, nem érzem ezt a kínt! Nem érem, nem érem, nem érem el soha a fényt!
A hajnal még messze, a testem már gyenge,
Utolsó esélyem egy kripta sötétje!
Vaskaput behúzva, síromat bezárva,
Állok a semmiben, a hajnalra várva!
Nem érzem, nem érzem, nem érzem ezt a kínt! Nem érem, nem érem, nem érem el soha a fényt!
Amanecer Lejano
Nubes oscuras sobre mí en el cielo,
Sombras oscuras detrás de mí en el camino,
En un lugar tranquilo anhelando la soledad,
En una densa niebla encontré a la Muerte.
Entre tumbas derrumbadas de pie cansado,
Luchando por la vida, esperando el amanecer,
Siento que se reúnen esperando mi sangre,
Antiguos Seres sin encontrar descanso.
Cerrando la puerta de hierro, encerrando mi tumba,
De pie en la nada, esperando el amanecer!
No lo siento, no lo siento, no siento este tormento! No lo alcanzo, no lo alcanzo, nunca alcanzaré la luz!
El amanecer aún está lejos, mi cuerpo ya débil,
Mi última oportunidad es la oscuridad de una cripta!
Cerrando la puerta de hierro, encerrando mi tumba,
De pie en la nada, esperando el amanecer!
No lo siento, no lo siento, no siento este tormento! No lo alcanzo, no lo alcanzo, nunca alcanzaré la luz!