Quem Me Leva Os Meus Fantasmas
De que serve ter o mapa
Se o fim está traçado
De que serve a terra à vista
Se o barco está parado
De que serve ter a chave
Se a porta está aberta
Pra que servem as palavras
Se a casa está deserta?
Aquele era o tempo em que as mãos se fechavam
E nas noites brilhantes as palavras voavam
Eu via que o céu me nascia dos dedos
A ursa maior eram ferros acesos
Marinheiros perdidos em portos distantes
Em bares escondidos
Em sonhos gigantes
A cidade vazia da cor do asfalto
Alguém me pedia que eu cantasse mais alto
Quem me leva os meus fantasmas?
Quem me salva desta espada?
Quem me diz onde é a estrada?
Aquele era o tempo
Em que as sombras se abriam
Em que homens negavam o que outros erguiam
Eu bebia da vida em goles pequenos
Tropeçava no riso, abraçava de menos
De costas voltadas não se vê o futuro
Nem o rumo da bala
Nem a falha no muro
E alguém me gritava com voz de profeta
Que o caminho se faz entre o alvo e a seta
Quem leva os meus fantasmas?
Quem me salva dessa espada?
Quem me diz onde é a estrada?
Quem me leva os meus fantasmas?
Quem me leva os meus fantasmas?
Quem me salva desta espada e me diz onde é a estrada?
Quem me leva os meus fantasmas?
Quem me salva dessa espada?
Quem me diz onde é a estrada?
Quem me leva os meus fantasmas?
Quem leva os meus fantasmas?
Quem me leva?
Wie Neemt Mijn Geesten Mee
Waar is de kaart voor goed
Als het einde al vastligt
Waar is het land in zicht
Als het schip stil ligt
Waar is de sleutel voor
Als de deur al openstaat
Wat zijn woorden waard
Als het huis verlaten is?
Dat was de tijd dat handen zich sloten
En in de heldere nachten vlogen woorden
Ik zag de lucht uit mijn vingers ontstaan
De grote beer was als gloeiende ijzers
Verloren zeelieden in verre havens
In verborgen kroegen
In reusachtige dromen
De stad leeg, de kleur van asfalt
Iemand vroeg me om harder te zingen
Wie neemt mijn geesten mee?
Wie redt me van dit zwaard?
Wie vertelt me waar de weg is?
Dat was de tijd
Dat schaduwen zich openden
Dat mannen ontkenden wat anderen oprichtten
Ik dronk van het leven in kleine slokjes
Stapte over het lachen, omhelsde te weinig
Met de rug naar elkaar zie je de toekomst niet
Noch de koers van de kogel
Noch de scheur in de muur
En iemand schreeuwde me toe met profetische stem
Dat de weg zich vormt tussen het doel en de pijl
Wie neemt mijn geesten mee?
Wie redt me van dit zwaard?
Wie vertelt me waar de weg is?
Wie neemt mijn geesten mee?
Wie neemt mijn geesten mee?
Wie redt me van dit zwaard en vertelt me waar de weg is?
Wie neemt mijn geesten mee?
Wie redt me van dit zwaard?
Wie vertelt me waar de weg is?
Wie neemt mijn geesten mee?
Wie neemt mijn geesten mee?
Wie neemt me mee?