Che mbarakami che pópe
Che mbarakami che pópe
Nde ventánape aja
Ndékena chedisculpá
Che esperanza porãite
Ndaipotáiko recreé
Atrevídogui ajuha
Sino ko che mborayhu
Cheobligánte ajuhag̃ua
Upéicharamo mante
Che korasõ opytu'u
Ku arroyo osyryháicha
Opyta'ỹva un segundo
Upéicha chave en el mundo
Apensáva nderehe
Oñe'êma pitogue
Hendive tuguái jetapa
Oñe'êma avei
El renombrado guyra chochî
Ko'êmbotáma, che vida
Epáy torohechami
Epu'ãna che reindy
Ne ventanami guive
Eme'ê consuelomi
Ko nde rayhuha porãme
Pyharérõ ndakevéi
Ajuségui ne rendápe
Ha ndéve namba'evéi
Ko'ã tormento che ahasáva
El amor chequebrantáva
Ha che noromerecéi
Ne ventánape aheja
Una gota tesay
Ko'êrõ ko'ê rire
Rotopáramo iñakỹ
Upérõkena ere
“Pobrecito desdichado
Ohóma desconsolado
Hasta omanoite peve”
Ahajeýma che vida
Por nove roamolestá
Che mbarakami che pópe
Che mbarakami che pópe
En tu ventana estoy
No puedo disculparme
Con toda mi esperanza
No hay recreo en mi ser
Me atrevo a acercarme
Si no es por mi amor
Me obligan a seguir
Así es como mi corazón
se siente vacío
Como un arroyo que llora
No se queda ni un segundo
Así me siento en el mundo
Pensando en ti
Se escucha un susurro
Desde tu lado, me llama
Se escucha también
El famoso pájaro triste
En esta mañana, mi vida
Por favor, mírame
Levántate, mi reina
Desde tu ventana
Dame un poco de consuelo
Con tu hermoso amor
En la mañana no me dejas
Me acerco a tu lado
Y no te alejas
Con estas tormentas que atravieso
El amor me quebranta
Y no me reconozco
En tu ventana me quedo
Una gota de tristeza
En la mañana, después de hoy
Desgárrame el alma
Entonces, tú dirás
"Pobrecito desdichado
Oh, tan desconsolado
Hasta que anochezca"
Así es como mi vida
Por favor, no me molestes.
Escrita por: Emiliano R. Fernàndez / Epifanio Ovelar