Typograf
když každý den nad rybníkem táhnou těžké mlhy
na člověka přichází onen divný stav
kol prázdných očních důlků fialové kruhy
depresi zažívá chmurný typograf.
Řemeslo má černé a myšlení už taky
určitě by vraždil, kdyby držel zbraň
žalostně se kroutí ideálů vraky
a k umakartu přiléhá už postříbřená skráň.
Nehluboký spánek mrtvičného typu
co chvíli mu loket s hrany stolu spad
Petr Mejta mokrý hadr hodil už na pípu
a každou škvírou do knajpy proudí strašný chlad.
Obyčejně nemíval kdovíjaké sny
spokojil se bezděky s drobnou čuňárnou
jenomže jak pozvolna se krátí jeho dny
presence těch dæmonů se stává pakárnou.
Začal tuze chrápat a stanul opuštěn
v magmatickém vichru fičí stihomam
vevnitř jeho lebky temno holých stěn
ke své hrůze zjistil, že tu není sám.
Návštěva zde sedí neohlášená
z jejich kápí odkapává šedohnědý sliz.
Ze záhrobí umrlců hrstka prašivá
průměrný věk kreatur těch neuhádl bys.
Jak z chlupaté deky důvod leze z nich
co se děje kromě toho, že z nich čiší smrad?
Že vážili dlouhou cestu z mělkých hrobův svých
krutou daň se hotovili dneska vybírat.
Za to žes nás parodoval ve svých esejích
upíral nám respektu a hanbu na nás dštil
on tě, chlape, namouduši brzo přejde smích
takto my ťa vytrestáme: probudíš sa včil!
Tipógrafo
cuando cada día sobre el estanque se ciernen densas nieblas
un extraño estado se apodera del hombre
alrededor de los ojos vacíos círculos morados
el tipógrafo melancólico experimenta depresión
el oficio es oscuro y sus pensamientos también
seguro que mataría si tuviera un arma
tristemente se retuercen los ideales destrozados
y hacia el umakart se acerca la mente perturbada
un sueño superficial de tipo cadavérico
cada tanto su codo cae de la esquina de la mesa
Petr Mejta ya arrojó el trapo mojado al fregadero
y un frío terrible se cuela por cada rendija hacia el bar
solía no tener sueños extraordinarios
se conformaba pacíficamente con la pequeña taberna
pero a medida que sus días se acortan lentamente
la presencia de esos demonios se vuelve insoportable
comenzó a roncar fuertemente y quedó abandonado
en la tormenta magmática de sus pensamientos
en el interior de su cráneo, la oscuridad de las paredes desnudas
se dio cuenta de que no estaba solo en su horror
una visita no anunciada se sienta aquí
de sus capas gotea un limo grisáceo
de la tumba de los muertos una pizca polvorienta
la edad promedio de esas criaturas no la adivinarías
¿qué motivo sale de debajo de la manta peluda?
¿qué sucede además de que emanan un hedor?
que han recorrido un largo camino desde sus tumbas poco profundas
y hoy han venido a cobrar una cruel deuda
por burlarte de nosotros en tus ensayos
negándonos respeto y arrojando vergüenza sobre nosotros
tú, chico, pronto dejarás de reírte con arrogancia
así es como te castigaremos: ¡despertarás en el infierno!