Metamorfoseis
Εγώ που αλλάζω μορφή κι από στιγμή σε στιγμή θα χαθώ
Egó pou allázo morfí ki apó stigmí se stigmí tha cható
Από προσώπου της γης στην κόψη μιας αστραπής
Apó prosópu tis gís stin kópsi mias astrapís
Μια μέρα θα εξαφανιστώ
Mia méra tha exafanistó
Από τη νύχτα μεθάω και στο σκοτάδι γελάω
Apó ti nýchta metháo kai sto skotádi geláo
Βάζω μια μάσκα από φως και ξεχνώ
Vázo mia máska apó fós kai xechnó
Ο κόσμος λέει πολλά κι όταν με κρίνει σκληρά
O kósmos léi pollá ki ótan me krínei sklirá
Η απάντησή μου είναι
I apántisí mou eínai
Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι κι η μουσική
Ypárcheis móno esý dyo fíloi ki i mousikí
Που την καρδιά μου ξέρουν
Pou tin kardiá mou xérnoun
Θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
Tha meíno pánta paidí san to palió to krasí
Στα χρόνια ταξιδεύω
Sta chrónia taxidévo
Ανακατεύω μπογιές τραβάω ευθείες γραμμές με το νου
Anakateúo bogiés traváo efthíes grammes me to nou
Φιλοσοφίες ακούς από ανθρώπους κουτούς
Filoso fíes akoús apó anthrópous koutoús
Που εμένα δε με πείθουν
Pou eména de me peíthoun
Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι κι η μουσική
Ypárcheis móno esý dyo fíloi ki i mousikí
Που την καρδιά μου ξέρουν
Pou tin kardiá mou xérnoun
Θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
Tha meíno pánta paidí san to palió to krasí
Στα χρόνια ταξιδεύω
Sta chrónia taxidévo
Άκουσε με
Ákouse me
Σ’ ένα ακρογιάλι στάσου κι αν ένα αστέρι πέσει πιάσ’ το
S’ éna akrogialí stásou ki an éna astéri pései piás’ to
Αυτό που θέλεις πέσ’ το όλα μπορούν να συμβούν
Aftó pou théleis pése to óla borún na symvoún
Κάθε λεπτό θα ζήσω σαν να 'ταν πες το τελευταίο
Káthe leptó tha zíso san na 'tan pés to teleutaío
Ο χρόνος κάνει κύκλο και οι στιγμές που κυλούν
O chrónos kánei kýklo kai oi stigmés pou kylún
Το μέλλον τώρα βλέπω και οι τρομπέτες ηχούν
To méllon tóra vlépo kai oi trompétes ichoún
Με τα φτερά μου πετάω
Me ta fterá mou petáo
Εγώ που αλλάζω μορφή κι από στιγμή σε στιγμή θα χαθώ
Egó pou allázo morfí ki apó stigmí se stigmí tha cható
Από τη νύχτα μεθάω μες στο σκοτάδι γελάω
Apó ti nýchta metháo mes sto skotádi geláo
Και στο φεγγάρι λέω
Kai sto feggári léo
Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι κι η μουσική
Ypárcheis móno esý dyo fíloi ki i mousikí
Που την καρδιά μου ξέρουν
Pou tin kardiá mou xérnoun
Θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
Tha meíno pánta paidí san to palió to krasí
Στα χρόνια ταξιδεύω
Sta chrónia taxidévo
Κοίταξέ με
Koítaxe me
Metamorphosen
Ich, der ich die Form ändere und von Moment zu Moment verschwinden werde
Vom Antlitz der Erde an der Kante eines Blitzes
Eines Tages werde ich verschwinden
Von der Nacht bin ich berauscht und im Dunkeln lache ich
Setze eine Maske aus Licht auf und vergesse
Die Welt sagt viel und wenn sie mich hart beurteilt
Ist meine Antwort
Nur du existierst, zwei Freunde und die Musik
Die mein Herz kennt
Ich werde immer ein Kind bleiben wie der alte Wein
In den Jahren reise ich
Ich mische Farben, ziehe gerade Linien mit dem Verstand
Philosophien hörst du von dummen Menschen
Die mich nicht überzeugen
Nur du existierst, zwei Freunde und die Musik
Die mein Herz kennt
Ich werde immer ein Kind bleiben wie der alte Wein
In den Jahren reise ich
Hör mir zu
Steh an einem Strand und wenn ein Stern fällt, fang ihn
Was du willst, sag es, alles kann geschehen
Jeden Moment werde ich leben, als wäre es das letzte
Die Zeit macht einen Kreis und die fließenden Momente
Die Zukunft sehe ich jetzt und die Trompeten ertönen
Mit meinen Flügeln fliege ich
Ich, der ich die Form ändere und von Moment zu Moment verschwinden werde
Von der Nacht bin ich berauscht, im Dunkeln lache ich
Und zum Mond sage ich
Nur du existierst, zwei Freunde und die Musik
Die mein Herz kennt
Ich werde immer ein Kind bleiben wie der alte Wein
In den Jahren reise ich
Sieh mich an