Metamorfoseis
Εγώ που αλλάζω μορφή κι από στιγμή σε στιγμή θα χαθώ
Egó pou allázo morfí ki apó stigmí se stigmí tha cható
Από προσώπου της γης στην κόψη μιας αστραπής
Apó prosópu tis gís stin kópsi mias astrapís
Μια μέρα θα εξαφανιστώ
Mia méra tha exafanistó
Από τη νύχτα μεθάω και στο σκοτάδι γελάω
Apó ti nýchta metháo kai sto skotádi geláo
Βάζω μια μάσκα από φως και ξεχνώ
Vázo mia máska apó fós kai xechnó
Ο κόσμος λέει πολλά κι όταν με κρίνει σκληρά
O kósmos léi pollá ki ótan me krínei sklirá
Η απάντησή μου είναι
I apántisí mou eínai
Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι κι η μουσική
Ypárcheis móno esý dyo fíloi ki i mousikí
Που την καρδιά μου ξέρουν
Pou tin kardiá mou xérnoun
Θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
Tha meíno pánta paidí san to palió to krasí
Στα χρόνια ταξιδεύω
Sta chrónia taxidévo
Ανακατεύω μπογιές τραβάω ευθείες γραμμές με το νου
Anakateúo bogiés traváo efthíes grammes me to nou
Φιλοσοφίες ακούς από ανθρώπους κουτούς
Filoso fíes akoús apó anthrópous koutoús
Που εμένα δε με πείθουν
Pou eména de me peíthoun
Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι κι η μουσική
Ypárcheis móno esý dyo fíloi ki i mousikí
Που την καρδιά μου ξέρουν
Pou tin kardiá mou xérnoun
Θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
Tha meíno pánta paidí san to palió to krasí
Στα χρόνια ταξιδεύω
Sta chrónia taxidévo
Άκουσε με
Ákouse me
Σ’ ένα ακρογιάλι στάσου κι αν ένα αστέρι πέσει πιάσ’ το
S’ éna akrogialí stásou ki an éna astéri pései piás’ to
Αυτό που θέλεις πέσ’ το όλα μπορούν να συμβούν
Aftó pou théleis pése to óla borún na symvoún
Κάθε λεπτό θα ζήσω σαν να 'ταν πες το τελευταίο
Káthe leptó tha zíso san na 'tan pés to teleutaío
Ο χρόνος κάνει κύκλο και οι στιγμές που κυλούν
O chrónos kánei kýklo kai oi stigmés pou kylún
Το μέλλον τώρα βλέπω και οι τρομπέτες ηχούν
To méllon tóra vlépo kai oi trompétes ichoún
Με τα φτερά μου πετάω
Me ta fterá mou petáo
Εγώ που αλλάζω μορφή κι από στιγμή σε στιγμή θα χαθώ
Egó pou allázo morfí ki apó stigmí se stigmí tha cható
Από τη νύχτα μεθάω μες στο σκοτάδι γελάω
Apó ti nýchta metháo mes sto skotádi geláo
Και στο φεγγάρι λέω
Kai sto feggári léo
Υπάρχεις μόνο εσύ δυο φίλοι κι η μουσική
Ypárcheis móno esý dyo fíloi ki i mousikí
Που την καρδιά μου ξέρουν
Pou tin kardiá mou xérnoun
Θα μείνω πάντα παιδί σαν το παλιό το κρασί
Tha meíno pánta paidí san to palió to krasí
Στα χρόνια ταξιδεύω
Sta chrónia taxidévo
Κοίταξέ με
Koítaxe me
Metamorfosis
Yo que cambio de forma y de un momento a otro me perderé
De la faz de la tierra al filo de un rayo
Un día desapareceré
De la noche me embriago y en la oscuridad me río
Me pongo una máscara de luz y olvido
El mundo dice mucho y cuando me juzga con dureza
Mi respuesta es
Solo existes tú, dos amigos y la música
Que conocen mi corazón
Siempre seré un niño como el viejo vino
Viajo a través de los años
Mezclo colores, trazo líneas rectas con la mente
Escuchas filosofías de personas tontas
Que a mí no me convencen
Solo existes tú, dos amigos y la música
Que conocen mi corazón
Siempre seré un niño como el viejo vino
Viajo a través de los años
Escúchame
En una playa detente y si una estrella cae, agárrala
Lo que deseas, dilo, todo puede suceder
Cada minuto viviré como si fuera el último
El tiempo hace círculos y los momentos fluyen
Ahora veo el futuro y las trompetas suenan
Con mis alas vuelo
Yo que cambio de forma y de un momento a otro me perderé
De la noche me embriago en la oscuridad me río
Y a la luna le digo
Solo existes tú, dos amigos y la música
Que conocen mi corazón
Siempre seré un niño como el viejo vino
Viajo a través de los años
Mírame