Estampa Antiga
Empurro a corda no clarear da madrugada
numa gateada frente aberta de respeito.
Pealo botado, daqueles de toda trança
esta é a herança, que eu trago dentro do peito.
Chapéu tapeado, pra bombear ao longe o mundo
e algum resmungo costumeiro de basteira.
Pois minha vida se fez no lombo do basto
com algum pataço de rebentar a maneia.
Estampa antiga na volta das invernadas
de cola atada, pois assim me fiz campeiro.
Tenho por pátria, a terra que me sustenta
e o campo atenta, pra este destino fronteiro.
As primaveras que florescem na querência
trazendo a essência, pelo cio das vaquilhonas.
Pasto nativo que atropela e apresenta
uma roseta, disfarçada de chorona.
Bombeio a armada, que se foi num rumo certo
trago pra perto, quem tenteia o descampado.
Pealo por certo, mas o certo quando escapa
livra das aspas e se topa com o alambrado.
Estampa Antigua
Empujo la cuerda en el aclarar de la madrugada
en un gateo frente abierto de respeto.
Pealo botado, de esos de toda trenza
esta es la herencia, que llevo dentro del pecho.
Sombrero remendado, para divisar lejos el mundo
y algún gruñido habitual de basteira.
Pues mi vida se hizo en el lomo del basto
con algún golpe fuerte de romper la rienda.
Estampa antigua en el regreso de las invernadas
de cola atada, así me hice campesino.
Tengo por patria, la tierra que me sostiene
y el campo atento, a este destino fronterizo.
Las primaveras que florecen en la querencia
trayendo la esencia, por el celo de las vaquillonas.
Pasto nativo que arrolla y presenta
una roseta, disfrazada de llorona.
Bombeo la tropa, que se fue en una dirección segura
traigo cerca, a quien intenta el descampado.
Pealo por cierto, pero lo cierto cuando escapa
libra de las comillas y se topa con el alambrado.
Escrita por: Fernando Soares / MAURO MORAES