395px

Nordés

Mercedes Peón

Nordés

Mariñeiriño da mare, mariñeiriño da mare,
Debaixo da túa bandeira non me queiras agardare.

Eu nacín-e no berbés, eu nacín-e na ribeira
Traio o balanzo do mare, traio a forza das mareas.
Que ben zoupan os motores, como zoa o vendabale.
Eu veño da fin do mundo, nacida pra navegare.

Miña nai deume os camiños e o meu pai deixoume o mare,
Non tiña máis que deixarme, nin eu penso máis deixare.

Indo polo mar abaixo oín cantar unha serea,
Válgame deus, que ben canta unha cousa tan pequena.
Indo polo mar abaixo oín cantar unha serea,
Válgame deus, que ben canta unha cousa tan pequena.

Mariñeiro destes mares asegura ben a vida,
Os piratas dos despachos pintan rotas podrecidas.
Meu avó foi ao gran sole e o meu pai chegou á angola.
E eu que son mariñeiriña hei dar volta á terra toda.
En hong kong, en singapure, no pireo, en hamburgo,
Ten que haber sempre un galego pra botar un aturuxo.

Indo polo mar abaixo oín cantar unha serea,
Válgame deus, que ben canta unha cousa tan pequena.
Indo polo mar abaixo oín cantar unha serea,
Válgame deus, que ben canta unha cousa tan pequena.

Nin cadeas nin fronteiras, nosa fortuna é o mare.
Nin fronteiras nin cancelas, nacidos pra navegare.

Nordés

Marinero del mar, marinero del mar,
Bajo tu bandera no me quieras esperar.

Nací en el Berbés, nací en la ribera
Traigo el balanceo del mar, traigo la fuerza de las mareas.
Qué bien zumban los motores, cómo suena el vendaval.
Vengo del fin del mundo, nacida para navegar.

Mi madre me dio los caminos y mi padre me dejó el mar,
No tenía más que dejarme, ni yo pienso más dejarlo.

Yendo por el mar abajo oí cantar a una sirena,
Dios mío, cómo canta algo tan pequeño.
Yendo por el mar abajo oí cantar a una sirena,
Dios mío, cómo canta algo tan pequeño.

Marinero de estos mares asegura bien la vida,
Los piratas de los despachos pintan rutas podridas.
Mi abuelo fue al gran sol y mi padre llegó a Angola.
Y yo que soy marinera daré la vuelta a la tierra entera.
En Hong Kong, en Singapur, en El Pireo, en Hamburgo,
Tiene que haber siempre un gallego para armar un alboroto.

Yendo por el mar abajo oí cantar a una sirena,
Dios mío, cómo canta algo tan pequeño.
Yendo por el mar abajo oí cantar a una sirena,
Dios mío, cómo canta algo tan pequeño.

Ni cadenas ni fronteras, nuestra fortuna es el mar.
Ni fronteras ni cancelas, nacidos para navegar.

Escrita por: