Er Was Een Tijd
Er was een tijd dat wij elkaar nog niet kenden
Dat jij een meisje en ik een jongen was
Eentje aan weerszij van die bonte bende
Die liep te stoeien door het zomergras
Maar op een dag volgden wij bei dezelfde witte vlinder
Telden wij bei de blaadjes van dezelfde bloem
Sindsdien stoeit er aan weerszij eentje minder
En het is sindsdien dat ik je voornaam noem
Er kwam een tijd dat wij elkaar beter kenden
Dat jij mijn meisje en ik jouw jongen was
We zwierven blij van Lommel tot Oostende
En voor het eerst dronken wij uit hetzelfde glas
En elke dag volgden wij bei dezelfde witte vlinder
Telden wij bei de blaadjes van dezelfde bloem
Wij werden stil en stoeiden almaar minder
En het is sindsdien dat ik je liefste noem
Er kwam een tijd dat wij elkaar zo goed kenden
Dat wij geen uur meer weken van elkaar
Waarbij zich de een zo goed aan de ander wende
Dat wij elkaar verstaan met een gebaar
En elke dag volgden wij nog dezelfde witte vlinder
Telden wij nog de blaadjes van dezelfde bloem
Ik hou van jou veel meer al zeg ik minder
Al droom ik meer je naam dan ik hem noem
En komt de tijd dat een het gelaat moet wenden
Naar het ander land waarvan geen wederkeert
Hij zegge daar hoe goed wij elkaar kenden
Ik wed hem: laat zo'n liefde ongedeerd
En op een dag volgen we weer dezelfde witte vlinder
Tellen we weer de blaadjes van dezelfde bloem
Als jij bij mij bent, vrees ik het einde minder
Het is zo goed als ik je voornaam noem
Es War Einmal Eine Zeit
Es war einmal eine Zeit, da kannten wir uns noch nicht
Dass du ein Mädchen und ich ein Junge war
Einer auf jeder Seite dieser bunten Truppe
Die durch das Sommergras tollte
Doch eines Tages folgten wir beide dem gleichen weißen Schmetterling
Zählten wir beide die Blätter derselben Blume
Seitdem tollt auf jeder Seite einer weniger
Und seitdem nenne ich dich beim Vornamen
Es kam eine Zeit, da kannten wir uns besser
Dass du mein Mädchen und ich dein Junge war
Wir streiften fröhlich von Lommel bis Oostende
Und zum ersten Mal tranken wir aus demselben Glas
Und jeden Tag folgten wir dem gleichen weißen Schmetterling
Zählten wir die Blätter derselben Blume
Wir wurden still und tollten immer weniger
Und seitdem nenne ich dich mein Liebes
Es kam eine Zeit, da kannten wir uns so gut
Dass wir keine Stunde mehr voneinander wichen
Wobei sich der eine so gut an den anderen gewöhnte
Dass wir uns mit einer Geste verstanden
Und jeden Tag folgten wir noch dem gleichen weißen Schmetterling
Zählten wir noch die Blätter derselben Blume
Ich liebe dich viel mehr, auch wenn ich weniger sage
Auch wenn ich mehr von deinem Namen träume, als ich ihn nenne
Und kommt die Zeit, dass sich eines Gesichts wenden muss
In das andere Land, aus dem es kein Zurück gibt
Er sage dort, wie gut wir uns kannten
Ich wette, lass so eine Liebe unversehrt
Und eines Tages folgen wir wieder dem gleichen weißen Schmetterling
Zählen wir wieder die Blätter derselben Blume
Wenn du bei mir bist, fürchte ich das Ende weniger
Es ist so gut, wenn ich dich beim Vornamen nenne